7 juni naar Vancouver

Inleiding

Er staat dat dit de pagina van 7 juni is, maar ik schrijf dit al op 6 juni. Ik ben gewoon mijn tijd weer eens vooruit. Het is vandaag 'The Day Before'. Klinkt naar een rampenfilm - 'Redden Martin en Marianne de Aarde?" De dag voor de vlucht is bij ons, vooral bij mij, altijd een stressvolle dag. Wat moet er mee? Hebben we niet te veel? Hebben we niet te weinig? Hoe pakken we het in? Is het niet te zwaar? Heeft de KLM de afmetingen van de handbagage weer veranderd en is ons reiskoffertje nu te groot of past het nog?

Kortom, STRESS. Enfin, we hebben alles ingepakt. Onze kleding hebben we verdeeld over de twee koffers voor het geval er één koffer zoek raakt. (Mijn traditionele grap om de ene wandelschoen in de ene koffer te stoppen en de andere in de andere koffer heeft Marianne nog nooit leuk gevonden.)

De koffers hebben we ook even gewogen om te voorkomen dat we op Schiphol moeten overpakken..

De koffers wegen best veel. De bloemrijke koffer weegt 21 kg, de andere 20 kg. Komt mede omdat de kampeerspullen er in zitten en we ook wat slechtweerkleding ingepakt hebben die we normaliter niet mee hebben. De weersverwachtingen zijn echter helaas niet zo goed. Op Vancouver Island komt de temperatuur de komende dagen niet boven de 16 graden uit en tegen de tijd dat we in de Rocky Mountains bij Jasper en Banff zitten wordt het volgens de weersverwachting daar zo'n 20 graden. Wel een lekkere temperatuur om te wandelen.

(Het handkoffertje dat op de weegschaal staat, weegt volgens de weegschaal 0 kg, maar dat komt volgens Marianne doordat de wieltjes van het koffertje op de grond staan.)

Ook hebben we inmiddels online ingecheckt en een mail van de KLM met de boardingpassen gekregen. 'Arrival at airport recommended', aldus de KLM. Lijkt mij een goed idee.

Enfin, morgen vliegen we dus. Wordt een lange dag. Grote kans dat u in het begin van de reis - we vliegen naar Vancouver en gaan dan de volgende morgen al om 8 uur met de veerpont naar Vancouver Island, waarna we één drukke dag in Victoria hebben en dan twee dagen op een campground zonder internet - niets van ons hoort. Geen paniek. Op weg naar de wijsheid is de eerste stap stilte.

7 juni 

Nu is het echt 7 juni. We zitten nu (20.00 uur plaatselijke tijd; 05.00 uur in Nederland) in de Coast Tsawwasen Inn in Delta, vlakbij Vancouver. We zijn vanochtend van Amsterdam naar Vancouver gevlogen. Neil Amstrong zou zeggen "Een kleine stap voor de mensheid, een grote stap voor de mensen Martin en Marianne". Het was een lange dag. We zijn nu al meer dan 20 uur op. Vanochtend eerst met al onze koffers naar het station gelopen (20 minuten).

Dit sjouwen we allemaal mee naar Canada

Vervolgens met de sprinter van Den Haag Mariahoeve naar Schiphol (volgens de app van de NS zou het een rustige trein zijn; in werkelijkheid was het een drukke trein.)

Wachtende op de trein

Omdat we best vroeg op Schiphol zijn, drinken daarna voordat we de koffers afgeven eerst nog even   koffie bij de Laplace .

Dit sjouwen we allemaal mee naar Canada

Marianne gaat er ook nog even op zoek naar een toilet. Tien minuten later belt ze. Ze kan de Laplace niet meer terug vinden. Nee hè, ze verdwaalt al op Schiphol! Dat wordt nog wat op vakantie. Na haar de nodige aanwijzingen gegeven te hebben - zie je ergens in de verte de Bruna? - keert ze weer terug. Daarna gaan we naar de vertrekhal. De balies van de KLM blijken al eerder open gegaan te zijn dan was aangekondigd en nadat een vriendelijke KLM-dames ons heeft geholpen met 'het zelf inchecken van uw bagage' -kan je dan nog 'zelf inchecken van de bagage' noemen? - lopen we naar de securitycheck.

Onderweg daarheen zien we nog een bak waar je kan testen of je koffer aan de afmetingen van de handbagage voldoet. Geen enkel probleem, ons koffertje past er makkelijk in. Misschien moeten "we hem een kwartslag draaien?"  "Nee, ik denk het niet."

Omdat het een paar weken geleden zo druk was bij de security dat mensen daardoor hun vlucht misten, hebben we voor de zekerheid een een (gratis) tijdslot (12.30-12.45) 'gekocht,' en omdat we niet wisten hoe lang het in checken van de koffers zou duren (een rij of niet?) en we daarom niet wisten hoe laat we bij de security zouden zijn, heb ik ook nog -  oké. een klein beetje asociaal -  twee extra tijdsloten aangeschaft, 12.45 uur -13.00 uur en 13.00 uur - 13.15 uur. Het kost wat, maar dan heb je ook wat. Oké, kost niks, en dan nog heb je nog steeds wat. Maar ja, omdat de KLM-balie om de koffers in te checken al eerder open deed, staan we nu al om 12.10 uur bij de security-check. Tja, dan zouden we nog 20 minuten moeten wachten voordat we ons eerste tijdslot kunnen gebruiken. Doen we maar niet, de gewone rij lijkt mee te vallen. Typisch iets voor mij. In bezit van drie tijdsloten en dan toch in de gewone rij gaan staan. Het loopt gelukkig  redelijk door en we mogen van de security de luchthaven binnen gaan, al wordt de rode rugzak van Marianne nog wel nader geïnspecteerd. Wie komt er ook met een rode rugzak naar de security? 

In de grote vertrekhal lunchen we nog even (dure sandwiches maar wel lekker). We zien in de hal een gigantische rij staan voor de mensen die een transfer hebben; van de ene kant van de hal helemaal naar de andere kant. Als je een korte overstaptijd hebt, dan haal je die nooit.

Een kwartiertje voordat het boarden begint, lopen we naar onze gate, Omdat we plaatsen met extra beenruimte hebben gekocht - komt wel goed uit in verband met mijn zielige knie - zitten wij in één van de eerste groepen mensen die kunnen boarden.We zitten in een rijtje van drie bij het raam. Heel lang blijft de derde plaats naast ons leeg. Blijkbaar wil er geen hond naast mij zitten, maar op het laatste komt er toch nog een hond. Letterlijk, een klein schoothondje helemaal ingepakt in een tasje. De Canadese jongedame van wie de hond is, vertelt dat het beestje, hij is al dertien jaar oud, een pilletje heeft gehad waardoor hij wordt geacht te gaan slapen, wat hij natuurlijk niet doet. Maar het is een schattig hondje en hij geeft de hele reis geen kik.

Even later roept de captain om dat we wat later zullen vertrekken. Er zijn een paar mensen die zich niet bij de gate hebben gemeld maar waarvan wel de koffer is ingeladen. Die koffers moeten eerst weer uit het vliegtuig gehaald worden. Wie doet nou zoiets? De verwachting is echter nog steeds wel dat we keurig op tijd zullen aankomen.

Ons vliegtuig bij de gate

De vlucht duurt lang, meer dan negen uur in totaal. We krijgen twee keer een soort van warme maaltijd en één keer een lunch. Omdat Marianne bij het boeken had aangegeven dat ze een vegetarische maaltijd wou - zijn bij de KLM meestal lekkerder dan de gewone - kreeg ze die veel eerder dan de rest. Dus wil je je maaltijd als één van de eersten hebben, boek dan een vegetarische maaltijd.

Tegen de tijd dat Marianne haar vegetarische maaltijd op heeft, heb ik nog steeds geen maaltijd gekregen.

Onderweg zien we onder ons, niet in het vliegtuig, maar daarbuiten, ook nog Trump's grote droom: Groenland of het Donald J. Trump-eiland als het aan hem ligt.

Enfin, na een lange vlucht komen we (keurig op tijd) bij Vancouver aan. "Links heeft u een prachtig zicht op de stad Vancouver", aldus de captain. Oké, wij zitten rechts. Maar ook die kant heeft mooie uitzichten.

 

Na de landing hebben we snel onze koffers. 0ok komen we rap door de immigratie heen. Ook bij Alamo gaat het vlot. De man die de auto's toewijst laat eerst een joekel van een Jeep zien - nee, dat is niet onze stijl - en daarna een blauwe Ford Bronco SUV. Die ziet er wel goed uit. Hij is vrij nieuw met nog maar zo'n 13.000 km op de teller. 

Even een foto maken van wat plakresten op een  deur.

We rijden vervolgens naar een Walmart, die dichtbij het vliegveld ligt om alvast wat spullen zoals een cooler in te slaan. 

Als we terug komen bij de auto, begint die opeens keihard non-stop te toeteren. Alarm! Help, wat hebben we nu weer gedaan? Op een verkeerde knop gedrukt? We proberen wat uit om het getoeter uit te krijgen, maar he tlukt niet. We hebben geen idee hoe we dat getoeter uit moeten  krijgen. Gelukkig weet een Canadees - "Rental car?" - wel hoe dat moet (op een knopje met een toeter drukken; hoe simpel kan het zijn.) en even later rijden we toetervrij naar de Coast Tsawassen Inn in Delta. 

Het is een hotel dat niet zo ver van de veerpont naar Vancouver Island ligt, waarheen we morgen voor een periode van vier dagen vertrekken. Marianne is aangenaam verrast door de kamer. Het is een erg luxe kamer. Dat ik zomaar zoiets kan uitzoeken. Marianne maakt een paar foto's van de hotelkamer. Ik denk ze maakt wat mooie overzichtsfoto's, maar het zijn vooral kunstzinnige foto's zoals deze van wat flesjes in de badkamer.

We rekken de avond nog enigszins, maar kruipen er dan nog maar tegen een uur of negen in. Morgenochtend moeten we ons tussen 7.00 uur en uiterlijk 7.30 bij de veerpont melden.

8 juni naar Victoria

Vandaag varen we naar Vancouver Island en wel met de veerboot van Tsawwassen naar Swartz Bay. We hebben de veerboot van 8 uur geboekt. Je moet je daarvoor bij de veerbootterminal melden ergens tussen 7.00 uur en uiterlijk 7.30 uur. Het hotel zit op zo'n tien minuten rijden van de terminal. Dus dat moet te doen zijn. Bovendien zijn we ongetwijfeld vroeg wakker, omdat we nog niet in het Canadese ritme zitten. Ik ben een avondmens, dus ik heb niet zo veel last van de overgang (die naar de Canadese tijdzone bedoel ik dan). Marianne is echter een ochtendmens en heeft  juist wel problemen om in het goede ritme te komen. (Als we terugvliegen ben ik daarentegen altijd degene die weer moeite heeft om in het Hollandse ritme te komen.)

Marianne slaapt inderdaad slecht en is al heel vroeg wakker. Ik ben ook voor zes uur wakker. Ontbijten kan al van zes uur, dus iets na zessen zitten we in de ontbijtzaal. We zijn niet de enigen die al zo vroeg in de ontbijtzaal zitten. Er zijn zo te zien meer mensen die dit hotel hebben uitgekozen om de veerboot van 8 uur te nemen. We zien iemand die we gisteren ook in het vliegtuig zagen. Na het ontbijt checken we uit en rijden naar de veerpontterminal. 'Pap wil daar zeker al om precies zeven uur zijn', whatsappt de oudste dochter haar moeder. Nee hoor, we zijn er pas om vijf over zeven. We krijgen een rij toegewezen waar we met onze auto moeten aansluiten en nemen plaats in onze rij. We zijn overigens lang niet de eersten.

Even na acht uur kunnen we aan boord rijden. Het is een volle boot. Het is maar goed dat we gereserveerd hebben, want als we wegvaren zien we nog een aantal auto's op de kade achterblijven (die hoogstwaarschijnlijk geen reservering hebben en niet mee kunnen.)

Niet alle auto kunnen mee. Deze auto's moeten minstens een uur wachten.

En we zijn los

Heel in de verte ligt Vancouver

Helaas is het weer niet al te best. Toch begeven we ons naar het Sun Deck, ja, ja, voor de uitzichten. De overtocht duurt zo'n 1,5 uur, dus tijd genoeg om foto's te schieten.

Het is een grote boot. Het dek lijkt wel wat op dat van de Titanic van foto's van vroeger, alleen had die wel reddingboten aan boord.

In de verte zien we besneeuwde bergen.

Het zouden wel eens de bergen van het North Cascades NP in Amerika kunnen zijn bedenken we.

Ook aan de Canadese kant zien we besneeuwde bergen

Na een tijdje varen komen we bij wat eilandjes aan, waar we tussendoor varen. 

We zien er ook de veerboot komen die de andere kant op vaart. Onze boot en die andere toeteren vrolijk naar elkaar. Het is wel een enorme herrie.

Ook zien we een watervliegtuig opstijgen.

Als we tussen de eilanden door zijn gevaren is het nog een klein halfuurtje varen naar Vancouver Island. Het is ondertussen gaan regenen - ai, dat was niet de bedoeling -  en we gaan beschut een dek lager zitten om daar nog even snel een kop koffie te drinken. Met zo'n vijf minuten vertraging komen we even later aan op Vancouver Island. 

Ons plan was om op Vancouver Island te beginnen met een bezoek aan de Butchart Gardens, een meer dan 122 jaar oude grote plantentuin. Maar is het wel een goed idee om dat nu te doen? Googlelen op Butchart Garden + Rain leert dat ze overal bakken met honderden leenparaplu's voor de bezoekers hebben staan, dus besluiten we er toch maar heen te gaan. Tegen de tijd dat we er komen aanrijden, is het gelukkig weer droog geworden. Voor de zekerheid pakken we toch even twee leenparaplu's mee.

Eén van de vele bakken met leenparaplu's.

Butchart Garden heeft wel iets van de Efteling vind Marianne, maar dan zonder de sprookjes. Ik vind het meer op de Keukenhof lijken maar dan zonder de tulpen. We vinden het allebei wel mooi aangelegd. We zien ook sommige planten die het bij ons nooit doen maar hier wel. De rozentuin is niet zo aan ons besteed, dit in tegenstelling tot de grote Japanse Tuin, die ons zeer kan behoren. Zie hier enkele afbeeldingen van de Japanse Tuin zoals hij er vroeger zag en hoe hij er nu uitziet.

Man met leenparaplu

De leenparaplu hebben we niet nodig en op een gegeven moment droppen we de paraplu's in één van de bakken. Wel link om te doen. Meestal gaat het dan ook prompt regenen. Behalve de Japanse Tuin en een rozentuin zien we er allerlei planten van klein tot groot.

Wat zijn dit nou weer voor bloemen?

Nou dit dus.

Ze hebben er zelfs Afrikaantjes.

en een grote bananenplant

Inclusief het nuttigen van een welverdiende consumptie brengen we er ruim een uur door. 

Het volgende onderdeel van ons lijstje - een wandeling op Mount Douglas - slaan we vanwege het weer maar over. We rijden rechtstreeks naar Victoria naar ons hotel. Iets na twaalf uur komen we aan. De bedoeling is om alvast de auto daar te zetten en dan lopend de stad in te gaan, maar als we bij hotel vragen of het goed is dat we er alvast de auto parkeren, krijgen we te horen dat onze kamer al klaar is en checken we alvast in.

Nou is het woord kamer niet het juiste woord om ons verblijf in het Royal Scot & Suites te omschrijven. Het is een compleet appartement. Oké, het was niet goedkoop (188 euro plus 15 euro parkeerkosten) maar daarvoor hebben we een compleet appartement met een woonkamer, slaapkamer, keuken en badkamer en een parkeerplaats in het centrum van Victoria.. Het is wel een beetje oubollig maar who cares.

Nadat we onze spullen gedropt hebben, lopen we een klein stukje naar de haven in het centrum van Vicoria . We zitten er vlakbij. We gaan lunchen bij Red Fish, Blue Fish. Dit voor ons influencersblog 'Grandad  and Grandma on the Road'. We hebben een blog gezien van een jong stel dat rondtrekt en videofilmpjes maakt van hun reizen, waarbij ze onder andere in Victoria  reclame maken voor eetgelegenheden. Ze zijn in een heerlijk zonnetje ook bij Red Fish Blue Fish in de haven van Victoria gaan eten. "Heerlijk gegeten en fijn dat er parasols zijn voor de zon!"

Voor onze eerste recensie van 'Grandad and Grandma on the Road' bezoeken we ook Red Fish Blue Fish. Ons oordeel: Je kan er heerlijk eten en wat ook heel handig is, is dat ze parasols hebben voor het geval het regent!

Als het mooi weer is, staat er een rij van driekwartier, als het regent van 1 minuut.

Grandad and Grandma kunnen Red Fish Blue Fish van harte aanbevelen! Voor meer recensies volg ons op 'Grandad and Grandma on the Road'.

Na de lunch vertrekken we naar het Royal BC Museum. Dat lijkt ons niet alleen vanwege de regen een goed plan, maar ook krijgt het museum veel positieve recensies, vooral vanwege hun natuurdiorama's. Die zijn inderdaad mooi en leuk om te zien. 

Het museum besteedt ook veel aandacht aan klimaatverandering. Ze hebben er een hele tentoonstelling over met allerlei informatiepanelen.

Ze hebben ook een tijdelijke tentoonstelling over Egypte momenteel, maar die bekijken maar heel eventjes. want het is al een lange dag geweest.

Terwijl Marianne een informatiebord staat te lezen, gaat er vervolgens iemand pal voor haar staan om het ook te lezen. Tja, als je dat doet, dan kom je wel in het reisverslag van 'Grandad and Grandma on the Road'.

Al met al kunnen 'Grandad and Grandma on the Road' het museum van harte aanbevelen. Buiten het museum fotograferen we nog even een carrillon.

Nu zult u misschien zeggen: "Waarom fotografeer je een carillon?" Ten eerste, waarom niet en ten tweede is dit carillon door Nederland geschonken aan Victoria ter gelegenheid van het 200-jarig bestaan van de stad.

Omdat het nog steeds regent, zoeken we nog een overdekte bestemming op: het Parlementsgebouw.

Bij de ingang moet je door een veiligheidscontrole. Al je metalen spullen en tassen moeten door een scanner. Officieel moet je broekriem er ook door, maar als ik die wil afdoen, zegt de dame van de controle dat dit in mijn geval niet hoeft. Ze is zeker bang dat mijn broek afzakt. Erg lang blijven we er niet in. Heel interessant is het niet, althans als je geen Canadees bent.

Buiten op het grasveld staat een totempaal. Ik heb ergens gelezen dat de belangrijkste figuur op een totempaal niet degene is die bovenop staat, maar degene is die onderop staat. Ik weet niet of het klopt, mar het is wel een mooie levensles. Ik wil de paal even fotograferen maar er staat een stel naast dat de paal fotografeert maar daarna niet weg wil gaan. Terwijl ik geduldig sta te wachten, gaan ze ook nog eens zoenen. Ja ho even, als je dat gaat doen, moet je niet verbaasd zijn dat ik mijn geduld verlies en gewoon toch een foto maak van de totempaal inclusief zoenend stel. Vind je zelf voor miljoenen volgers terug in 'Grandad and Grandmaon the road' blog.

Terug bij het hotel duikt een verkleumde Marianne in bad en werk ik het blog bij. 's Avonds lopen we de stad in op zoek naar een plek om te eten. Het is nog best lastig om iets te vinden. Hoe harder de muziek uit een eettent komt, hoe kleiner de kans is dat wij er gaan eten. Uiteindelijk belanden we bij The Keg bij de haven. We hebben er een mooi uitzicht op de haven. Af en toe zien we er een watervliegtuig taxiën en ook de nodige watertaxi's.

Uitzicht op de haven.

Als we terug lopen naar ons hotel, gaan net de lichtjes aan van het parlementsgebouw.

Morgen gaan we kamperen, tenzij het weer nog steeds heel slecht is. We gaan het zien. Of u het gaat zien, hangt af van de vraag wanneer we weer internet hebben.