20 juni Jasper - Icefields Parkway

Vandaag rijden we het eerste deel van de Icefields Parkway die gelegen is tussen Jasper en Banff - Baf zoals de dame van GoogleMaps zegt. We wilden de tijd voor de Icefields Parkway nemen en hebben daarom halverwege een overnachting geboekt en wel in 'The Crossing Resort', dat met een prijs van 302 euro veruit de duurste overnachting van onze vakantie is. Dat geld betaal je overigens niet voor de luxe van het hotel maar voor de ligging. (Gemiddeld komen we met onze overnachtingen; 11 keer een hotel / motel, 10 keer een camping, uit op 99 euro; de goedkoopste overnachtingen zijn die op de camping in Jasper; 22 euro). 

Als we opstaan zien we dat het vannacht inderdaad geregend heeft. Goed dat we naar Becker's Chalets zijn verhuisd. We ontbijten in het restaurant van Becker's. Het is een buffet met een grote keuze.

De jongeman die ons 'bedient', dat wil zeggen herhaaldelijk koffie komt brengen en vraagt of alles naar wens is - jazeker; afgezien van het weer - herkennen we van gisterenavond. Het is een ongelooflijk vrolijk iemand. Dat was hij gisterenavond ook al en vanochtend weer. Hoe kan iemand zowel 's avonds als 's morgen zo blij zijn? Als hij vraagt wat we vandaag gaan doen en we hem vertellen dat we onder andere de Beauty Creek Trail gaan lopen, wordt hij helemaal enthousiast (en hij was al zo blij). Die trail heeft hij twee keer gelopen, één keer in de zomer en één keer in de winter. "Zo mooi! Je loopt eerst 800 meter over een brandgang en dan sla je linksaf en loop je 800 meter omhoog langs de ene na de andere waterval. Echt heel mooi!" vertelt hij stralend. Wat een vrolijk iemand. Het moge duidelijk zijn dat we hem een flinke fooi geven. (We nemen aan dat hij daar wel blij van wordt; herstel blij van blijft.)

Waar wijzelf wat minder vrolijk van worden is de weersverwachting voor vandaag. Die is niet best. Veel regenbuien. Rijden we één keer in ons leven de Icefields Parkway hebben wij slecht weer. Hebben wij weer, maar in de geest van de blije jongeman laten we ons humeur niet bederven.

Geen best weer. De mensen hebben hun regenkleding aangepast aan de stoelen.

We hebben bedacht om het eerste stuk niet de Icefields Parkway (Highway 93; de 232-kilometer lange highway tussen Jasper en Lake Louise) te nemen, maar Highway 93A, een oudere 24-kilometer lange scenic weg, die parallel loopt aan de Icefield Parkway. Hier heb je een grotere kans om wild te zien. We zien er echter geen enkel beest. Die schuilen waarschijnlijk allemaal voor de regen.

De 93A in de regen

En de bergen liggen in de wolken. Maar we blijven blij; oké iets minder blij.

Bij de plek waar de 93 en de 93A weer samen komen, liggen de Athabasca Falls. Ondanks de regen is het er best wel druk. We zien onder andere een groep mensen die reizen met een bus van 'Insight Vacations' en die we gisterenavond ook al zagen in het restaurant bij Becker's Chalets. Ze hebben allemaal een paraplu van de organisatie. "Bij regen kunt u gratis gebruik maken van onze paraplu's.' zal er wel in de folder hebben gestaan.

De waterval is (mede dankzij al het extra water?) bijzonder krachtig. Via een reeks stroomversnellingen komt het water terecht in de Athabasca River die naar Jasper en verder voert.

Die twee bomen staan in de weg. Kunnen ze die niet omzagen?

En het water verdwijnt in de Athabasca River 

We vervolgen onze weg over de Icefields Parkway. Veel van de bergen langs de weg liggen in de wolken en zijn maar gedeeltelijk of helemaal niet te zien.

Volgens dit bord zou zich hier ergens een berg moeten bevinden,

Op een gegeven moment zien we een bord dat verwijst naar een uitzichtpunt dat 'Goats and Glaciers heet. Pardon? Goats and Glaciers? 

Het doet mij sterk denken aan Hugh Grant die in de film Nottingh Hill namens het blad 'Horse and Hound' in zijn rol als boekverkoper William Julia Roberts, in haar rol als fimster Anne Scott, komt interviewen over een film die zich in de ruimte afspeelt. William: I enjoyed the movie very much. I was just wondering, did you ever consider having more horses in it? Anna Scott: Well, we would have liked to. But it was difficult, obviously, being set in space." 

Even tussendoor: er bestaat al sinds 1884 een Engels blad dat daadwerkelijk 'Horse and Hound' heet en dat gericht is op deelnemers aan de jacht in Engeland. Wist u niet hè? Zo leert u nog eens wat van dit reisverslag.

Maar goed, we nemen even een kijkje bij 'Goats and Glaciers', maar we zien er goats noch glaciers. 

Martin: "I enjoyed the scenery very much. I was just wondering, did you ever consider having more goats in it?".

Dan is het tijd voor de lunch. Als we onze auto parkeren bij de Sunwapta Falls Rocky Mountains Lodge zien we dat de bus van 'Insight Vacations' er ook net aan komt. We versnellen onze pas om voor al die mensen binnen te zijn en kiezen snel een tafeltje uit. We kiezen voor een plekje bij de open haard om warm te worden.

Dit is de eerste beer die we vandaag zien. We tellen hem niet mee.

Om een eerder dan de buspassagiers binnen te zijn is er eentje uit de categorie: goed idee, slechte uitvoering. Het blijkt hier namelijk zelfbediening te zijn. We hadden daarom beter snel in de rij voor de zelfbediening kunnen gaan staan. Als de buspassagiers allemaal hun bestelling hebben geplaatst gaan wij ook langs de zelfbediening en halen we twee koppen warme soep.

Verregend weer, verregend bonnetje

We blijven vrij lang in deze lodge. Dan gaan we weer op pad. We maken even een korte stop bij de Sunwapta Falls. Het is van de parkeerplaats een klein stukje in de regen lopen over een nat pad vol met wortels. Erg onder de indruk zijn we niet. We hebben spectaculairdere watervallen gezien.

Lopend op veel wortels. Ik doe dit overigens geheel vrijwillig.

De Sunwapta Falls

Na dit korte natte bezoek rijden we door richting de Beauty Creek. We hebben geluk. Het weer klaart wat op en het stopt met regenen. Wel is het er nog koud.

Er wordt gewaarschuwd voor beren. De berenspray gaat daarom mee.

Vanwege de kou heb ik de capuchon van mijn hoodie opgezet. Ik denk dat een beer meer van mij schrikt dan ik van hem of haar. 

Er zijn hier nauwelijks mensen op pad. Het is er dan ook heel rustig. De beschrijving van de blije jongeman uit Becker's klopt. We lopen eerst een vlak stuk over een brandgang en daarna gaat het heuvelopwaarts - goed dat we stokken bij ons hebben - langs de ene na de andere waterval en stroomversnelling. 

Marianne blijft maar fotograferen. Uw verslaggever - ziet u hem? - moet regelmatig geduldig wachten tot ze klaar is. "Je staat in beeld! Loop eens even door."

Ik zal niet alle watervallen (er zijn er acht) en alle stroomversnellingen laten zien. De trail eindigt bij de Stanley Falls.

De Stanley Falls

Na de Stanley Falls lopen we weer terug. Ook dat is een mooie route. De blik de andere kant op geeft weer andere mooie uitzichten.

Kortom, we kunnen deze wandeling van harte aanbevelen. Wel wil ik één waarschuwing geven. Er zijn geen railings en dergelijke. Kom niet te dicht bij de rand van de rivier en de canyon! Wat bijvoorbeeld deze twee meisjes doen voor een foto is volkomen onverantwoord.

Het meisje rechts op de rotspunt beseft het waarschijnlijk niet maar ik zal even inzoomen om te laten zien waarom het zo gevaarlijk was, wat ze doet.

Ze staat op een rotspunt waarvan al een deel van de ondersteuning is weggevallen. Alleen dat zie je niet als je er recht bovenop staat. Daarnaast zitten er ook grote scheuren in de rest van de rots waarop ze staat. Die zie je ook van boven niet. Als je pech hebt, dan breekt hij af terwijl je er op staat en dan kan je je nog wel proberen vast te houden aan het boompje, maar dat houdt je echt niet en val je subiet het water en de canyon in. Einde oefening. Kortom, 'don't do this at home!' Maar goed, doe je niet van deze onverantwoorde zaken, dan is deze wandeling zeer aan te bevelen.

Tegen de tijd dat we  terug komen bij de auto begint het weer te regenen. Daar hebben we dus geluk mee gehad. Niet met die nieuwe regen uiteraard, maar dat het tijdens onze wandeling net even droog was.

De volgend stop is bij de Icefields. Meestal is dat een hoogtepunt, maar in ons geval niet. In de regen en in de kou is het er niet aangenaam. We nemen er even een kort kijkje, wandelen er een stukje en keren dan snel weer terug naar de auto. We gaan de gletsjer niet op. Je kan er ook met een georganiseerde tocht naar toe gaan, maar ook die laten we vanwege het koude en natte weer aan ons voorbij gaan. 

De gletsjer gefotografeerd vanaf de parkeerplaats van het Icefield Center.

Gletsjer in de regen

We rijden nog wel even naar de parkeerplaats aan de voet van de gletsjer.

Je kan vanaf daar naar de gletsjer lopen maar dan moet je nog wel een stuk door de sneeuw lopen. Dat doen we maar niet. We stappen weer in de auto en rijden terug naar de hoofdweg.

We zitten hier op het hoogste punt van de Icefields Parkway,

We rijden vervolgens non-stop naar ons hotel, The Crossing, waar we tegen een uur of vijf aankomen.

Het is een beetje oubollige ouderwetse kamer

De kamer is al niet zo groot en dan staat er ook nog een grote kast in.

Bij opening blijkt er een tv en een koffiezetapparaat in te zitten.

We eten in het hotel. Waar anders? 's Avonds draaien we er nog even een was en dan zit de dag er weer op.