27 juni Drumheller - Calgary

Bij de prijs onze kamer zit een ontbijtbuffet inbegrepen. De keuze is niet heel erg groot maar voldoende. Je kunt er zelfs wafels bakken. Dat is een kwestie van op een knop drukken op een machine en vooral niet vergeten een bord klaar te zetten aan de zijkant. Wel is het zo dat de Travelodge geen ontbijtzaal heeft. Je moet het buiten, gezeten op een overdekte picknicktafel, opeten of op je kamer. 

8.15 uur. De ontbijtzaal van de Travelodge.

Na het uitchecken rijden we naar het Royal Tyrrell Museum. Hoewel het nog maar 9.15 uur is, zijn we er bij lange na niet de eersten. Er lopen al behoorlijk wat mensen rond. Veel mensen met kinderen. O ja, dat is waar ook, het is zaterdag vandaag. 

Het museum 

Het is een erg mooi museum waar je van alles over dinosaurussen kan zien en leren en ook van de ontwikkeling van de aarde. Er zijn niet alleen allerlei bijzondere skeletten te zien - zo hebben ze van vijf van de meest bijzondere dinosaurussen een compleet origineel skelet - maar ook hebben ze allerlei reconstructies gemaakt. Ook leggen ze met hulp van informatieborden en andere media van alles uit. Kortom, ik voel me hier helemaal thuis - nee, geen flauwe grappen over Martin als een levend fossiel. 

Deze zijn niet echt.

Deze heeft alleen een hoofd.

'De zwarte T-Rex. Dit is een compleet origineel skelet van een Tyrannosaurus, zo genoemd vanwege de zwarte kleur van de botten. Alleen het hoofd wat boven op deze reconstructie is geplaatst is niet origineel. Dit omdat het te zwaar is. Het originele hoofd ligt rechtsonder.

dino-eieren

De inhoud van een dinosaurus-ei

Deze heeft wat steun nodig

Prikkelbaar typje.

74 miljoen jaar oud

 

Op zaal is iemand bezig met werkzaamheden aan de skeletten. Je kan hem vragen stellen over wat hij aan het doen is. 

Al met al verblijven we er zeker zo'n 2,5 uur in het museum. We drinken er ook koffie, met een brownie. Ook kopen we er een salade voor onderweg.

Betekent dit bord bij de toiletten dat het wel even kan duren voordat je aan de beurt bent?

Conclusie: we kunnen dit museum van harte aanbevelen. 

Als we weg willen rijden, zien we dat de parkeerplaats ondertussen helemaal vol is. Er rijden auto's rondjes. We kunnen één iemand gelukkig maken met ons plekje. Verderop zien we nog best veel auto's richting het museum rijden. Die hebben een probleem. Tip: als je op zaterdag naar het museum wil, kan je er beter voor zorgen dat je vroeg bent.

Rondrijdende auto's op zoek naar een parkeerplaats

Na het museum rijden we naar een vlakbij gelegen kerk, nou ja kerkje.

Er is plek voor zes personen.

Tot haar verrassing treft Marianne binnen

een gepassioneerd prekende dominee Martin aan.

Daarna rijden we naar het zuiden, waarbij we weer door Drumheller komen. De dino's hebben zich er ondertussen ook al aan de lantaarnpalen gehecht.

We laten Drumheller definitief achter ons en rijden naar de Willow Creek Hoodoos, ook wel de Drumheller Hoodoos genoemd, een kwartiertje rijden vanaf Drumheller over de highway 10.

Zo lijkt het of het hier doodstil is, maar ik kan ook deze foto's laten zien.

Kortom, je moet echt je best doen om foto's zonder mensen er op te maken. Op de site van het Royal Tyrrel Museum staat niet voor niets dit.

Mateo Bella en Anabelle vonden het nodig om hun namen in de rotsten te krassen. Dat kan dus 50.000 dollar boete of één jaar gevangenisstraf opleveren.

Na de hoodoos rijden we naar Calgary. Dat is een tocht van een kleine 150 km. We maken nog één laatste vakantiestop en wel bij de Horseshoe Canyon.

Je hebt er een uitzichtpunt, maar je kan ook in de canyon afdalen om er een trail te lopen. Dat laatste doen wij nadat we nog even een boterhammetje met pindakaas, de salade uit het museum en wat skyr gegeten hebben.

Horseshoe Canyon

In de canyon afgedaald.

Het is in de canyon een stuk warmer dan boven op de rand. Het is er zelfs zo warm dat er cactussen kunnen groeien. Een aantal staat er in bloei.

Terug naar boven

Dan is het tijd om naar Calgary te rijden. We verlaten de parkeerplaats.

Please check surroundings for safety

Onderweg naar Calgary zien we verwijzingen naar dorpjes met plaatsnamen als Rosebud en Hamlet. Ook zien we veel graansilo's.

Graansilo's

Het is af en toe een beetje heuvelachtig.

De lucht is dreigend maar het blijft grotendeels droog. Slechts af en toe regent het.

Tegen half zes komen we aan bij ons hotel, de Mariot Residence Inn. We hebben er een ruime kamer gehuurd, wat heet een suite. Daar is over nagedacht (door ons). We moeten namelijk vanavond al onze rotzooi weer in de koffers zien te krijgen, althans dat deel dat we mee terug willen nemen, en we hebben dus ruimte nodig om in en over te pakken. 

Bij binnenkomst staat er tv aan in onze suite die ons verwelkomt, althans Marianne verwelkomt

Nu ziet de kamer er nog netjes uit, maar dat duurt niet lang. We sjouwen op wat rotzooi na al onze spullen uit de auto naar boven.

Before

Before

 

and after 

Maar voordat we gaan inpakken, gaan we eerst in het restaurant van het naast gelegen 'tweelinghotel' eten. We delen vooraf een salade; de 'spring mix and grilled apple salad'.

Bij Marianne haar eten blijkt vervolgens ook een salade te zitten. Hadden we dus geen salade voor hoeven te kopen. Dan keren we weer terug naar onze kamer en gaan de koffers inpakken en zowaar, na verloop van tijd lijkt het er op alsof alles wat we willen terugnemen in de koffers past.

Na gedane arbeid is het goed sporten en we nemen daarom even een kijkje in 'The Gym' van het hotel. Oké, niet om te sporten, maar om te wegen. Er staat daar een weegschaal. Beide koffers blijken zo'n twintig kilo te wegen, dus minder dan de maximale 23 kilo.

Dan rest ons nog één taakje, de auto voltanken. We moeten hem weer met volle tank inleveren. We rijden naar het dichtstbijzijnde benzinestation - een Chevron; beslist geen Shell - en tanken de auto vol. De rotzooi die nog in de auto ligt, dumpen we in een afvalcontainer. We hebben echter ook nog een cooler in de auto staan die we niet mee (kunnen en willen) terugnemen. Binnen vragen we aan de bediende, een jongeman vermoedelijk afkomstig uit Midden-Amerika, of hij soms belangstelling heeft voor een cooler. "Wat moet hij kosten?" vraagt hij aarzelend. "Niets" zeggen wij. "Je mag hem gratis hebben." Hij is helemaal blij verrast en vertelt dat hij en zijn broer van plan zijn om volgende week er op uit te trekken en dat de cooler dan goed van pas kan komen. Als hij hoort dat wij uit Nederland komen, vertelt hij vol enthousiasme dat hij een familielid heeft dat in Engeland studeert. Blij dat de cooler goed terecht komt.

Dan rijden we terug naar het hotel. Hoewel we niet vroeg op hoeven - we vliegen morgen pas om drie uur 's middags - gaan we vroeg naar bed.