12 juni Nanaimo - Hope

We zijn vroeg op. Onze veerboot naar Horseshoe Bay vaart om 8.40 uur af. Dat betekent dat je uiterlijk om 8.10 uur bij de Ferry Terminal ingecheckt moet zijn, want anders vervalt je reservering. (Wel kan je dan nog soms met een latere veerboot mee, mits daar plaats is. Maar dat is lang niet altijd het geval. In reviews van de Nanaimo Departure Bay terminal las ik bijvoorbeeld het verhaal van iemand die twee minuten te laat kwam. Hij had geen rekening gehouden met de vele stoplichten onderweg. Hij werd geweigerd bij de door hem gereserveerde veerboot - te laat is te laat, al ik het maar twee minuten -  en kon uiteindelijk pas mee met een veerboot die zeven uur later vertrok. Was hij niet blij mee en gaf daarom een laag waarderingscijfer.

Even tussendoor, tegenwoordig heb je reviews van werkelijk alles, zelfs dus van Ferry Terminals. Nog even en ook mijn reisverslagen worden gereviewed. "Pro: Hij doet zijn best. Con: Martin maakt veel taalfouten en dwaalt snel af." aldus een zekere Marianne  uit Holland.

Maat goed, we zorgen er voor dat we ruim op tijd bij de Ferry Terminal zijn. Om 7 uur, 36 min en 4 seconden om precies te zijn volgens het bonnetje dat we krijgen. We zijn overigens lang niet de eersten. Er staat in 'lane 10' al een rij auto's te wachten.

Links ons blauwe autootje in de rij.

Terwijl wij staan te wachten, zie ik opeens een vliegende schotel aan komen vliegen. Volgens Marianne is het echter een wolk, maar wat weet zij er nou van.

Oké, het is inderdaad een wolk en wel een lenticularis-wolk. 'Dat is een bijzondere wolkensoort: hij heeft de vorm van een schijf en wordt vaak voor een vliegende schotel aangezien, aldus School-tv. Zie je wel dat het niet zo raar was, dat ik dacht dat het een vliegende schotel was. 

Als we aan boord zijn, gaan we eerst ontbijten: een 'captains diner' In de ontbijtzaal van de Days Inn hebben we weliswaar al even snel iets gepakt voor de trek, maar het echte ontbijt hebben we voor de boot bewaard,

'Captains diner'.

Dan begeven we ons naar het bovenste dek en lopen daar in het zonnetje over het Sun Deck - what's in a name.

Nanaimo ligt achter ons

Achter de gele lijn mogen mensen met hun hond lopen. De man met de pet zoekt de randen op.

"I'm flying!" Het kostte me wat moeite om Marianne zo ver te krijgen om een Titanic scene na te doen.

Jack and Rose from the Titanic

Martin: "Help de Titanic zinkt! Hou je vast aan de reling"  Marianne: "Doe niet zo kinderachtig!"

Even reclame maken, voor wie wil weten hoe het echt met de Titanic ging, kan het hier in lezen.

Maar terug naar 2026: op weg naar Vancouver.

Vancouver in de verte.

We naderen Horseshoe Bay.

Keurig volgens schema komen we om 10.20 uur in Horseshoe Bay aan en kunnen we van boord. We stellen Google Maps in op Lynn Canyon Park 'and off we go.' Tegen een uur of elf komen we er aan,

Ten noorden van Vancouver liggen twee 'Suspension Bridges' (hangbruggen.) De bekendste en de grootste van de twee is de Capilano Suspension Bridge. Die is 140 meter lang. Jaarlijks wordt die bezocht door 1,2 miljoen bezoekers. 

De Capilano Suspension Bridge in 1919; Er kwamen toen wat minder bezoekers dan nu. Foto: UBC Library Digital Collections

Je betaalt wel toegang voor de hangbrug. Het is een commercieel gebeuren tegenwoordig. Inclusief de toegang tot de achterliggende 'commerciële zaken' betaal je als volwassene momenteel 75 Canadese dollar voor de toegang. 

De andere 'Suspension Bridge' vind je in het Lynn Canyon Park. Dat is een natuurpark van BC Parks. De brug daar is wat kleiner, maar is wel een stuk goedkoper dan de Capilano Suspension Bridge. In 1912 toen de Lynn Canyon Suspension Brug werd geopend, betaalde je voor het oversteken van de  brug 10 cent, later werd dit verlaagd naar 5 cent. Tegenwoordig is alles gratis, behalve het parkeren. Daar betaal je 3 tot 6 dollar voor. (Bij de Capilano Suspension Bridge kost parkeren overigens 9 dollar per drie uur)

Wat ook niet onvermeld mag blijven, is dat als je de Lynn Canyon Suspension Bridge bent overgestoken, je aan de andere kant een paar mooie natuurwandelingen in het Lynn Canyon Park kan maken, onder andere de Twin Falls Loop Trail en de Thirty Foot Pool Trail. Het moge dus niet zo verwonderlijk zijn dat wij gekozen hebben voor het Lynn Canyon Park. We parkeren er de auto - het was even lastig om een plekje te vinden, maar er reed net een auto weg en lopen dan naar de brug.

Op deze overzichtsfoto van de brug en de kloof die hij overspant, lijkt de brug heel klein, maar dat komt omdat dit een foto is van een miniatuurversie van de brug in het ecologische centrum in het park.

Ruim honderd jaar geleden.

2026: Ook nu komen er toeristen. Het is er best wel druk op de brug.
(Het schiet natuurlijk ook niet op als die mevrouw er foto's blijft maken.)

Maar soms is het ook niet zo druk op de brug.

Als we de brug over zijn, lopen we eerst de Twin Falls Loop Trail. Onderweg loop je deels over een boardwalk, deels over trappen en deels over een pad.

De Twin Falls Loop Trail 

Ook hier veel mos aan de bomen.

Eén waterval van de tweelingwatervallen heeft zich achter een rots verstopt.

En de andere waterval van de Twin Falls probeert zich onder de brug te verstoppen maar zijn waterstroom verraadt waar hij zit,

Na het voltooien van de trail zijn we weer terug bij de ingang van het park. Tijdens het nuttigen van een welverdiende beloning (een waterijsje), reserveren we zittend op een bankje online een hotel in Hope. Voor vandaag hadden we nog niks gereserveerd. We wisten namelijk nog niet hoe ver we konden komen, maar een schatting leert dat Hope wel haalbaar is.

Keuzestress, zowel voor waterijsjes als hotels.

Vervolgens lopen we weer over de brug het park in en lopen we nog even naar de Thirty Foot Pool. Daar blijven we maar heel kort. Het is er op deze zonnige zondagmiddag veel te druk.

Eén trap voor omhoog en één trap voor omlaag.

Wonderlijk dat deze boom op de rotsen kan groeien.

De Thirty Feet Pool

Iets na enen vertrekken we vanuit Lynn Canyon. Vancouver laten we links dan wel rechts liggen en we rijden richting Hope.

 

Het is erg druk op de weg. Canada speelt op dit tijdstip haar eerste WK-voetbal duel maar daarvan is op de weg niks te merken. Als we buiten Vancouver ook nog eens in wegwerkzaamheden belanden wordt het echt heel druk op de weg. De andere kant op is zelfs nog drukker, niet dat wij daar iets aan hebben.

Na een uur of twee rijden stoppen we bij een Chevron benzinepomp. Niet alleen om er even uit te rusten, maar ook om te tanken. Het is de eerste keer dat we deze vakantie tanken. Altijd weer even uitvogelen hoe alles werkt. Hoe gaat de dop van de benzinetank open? Nou gewoon er op drukken. Hoe werkt het ook al weer met ons ING-pasje en de pomp? Nou gewoon de aanwijzingen op de pomp volgen. Hoewel de tank niet leeg is, tanken we zo'n 45 liter. Kleine Ford, grote tank.

Daarna gaan we weer op weg. We komen vlak bij de grens met Amerika, maar dat land laten we in dit geval zowel letterlijk als figuurlijk rechts liggen. 

Op weg naar Hope hebben we nog één stop gepland en wel om de Bridal Veil Falls in de Fraser Valley te bekijken. Via een bospad bereiken we na zo'n twintig minuten lopen vanaf de parkeerplaats de waterval.

Deze boom groeit gewoon in de restanten van een oude boom

Het is geen krachtige maar wel een mooie waterval. Ik snap waarom hij Bridal Veil wordt genoemd.

Het valt op dat het analfabetisme hier hoogtij viert. Hoewel er een groot bord staat, waarop te lezen is dat het gevaarlijk is om verder  te gaan dan dit punt, klimmen desondanks veel mensen verder omhoog. 

Onder hen bevinden zich ook vier Aziatische mensen die blijkbaar met een romantische fotoschoot bij de Bridal Veil Falls bezig zijn. De fotograaf en de regisseur (?) klimmen resoluut omhoog en roepen de modellen dat ze moeten volgen. De vrouw loopt nota bene op een soort sandalen met een hakje. Al snel verliest ze een schoen,. Ze zal vermoedelijk spijt hebben dat ze deze fotoshoot heeft aangenomen.

Na het bezoek aan de waterval rijden we naar Hope. We hebben geboekt bij het Mountain View Hope Motel.

De man die ons ontvangt is een alleraardige man die echt zijn best doet voor zijn klanten. Waarschijnlijk is hij het "new management' die het motel aan het opknappen is. In de kamer ligt een enorme hoeveelheid bad- tandenpoets-  en slaapdingetjes zoals oorpluggen. Waarschijnlijk heeft hij zich een enorme hoeveelheid van dit soort spullen laten aanpraten.

Ook kan je zien dat hij de kamers heeft laten opknappen. Op diverse plaatsen zitten bijvoorbeeld nieuwe tegeltjes, maar helaas voor het 'new management' heeft degene die dit gedaan heeft, het niet al te best gedaan. Neem dit kastje. Het plafond erboven is nu betegeld.

Er is helaas één klein probleempje. De deur van het kastje kan nou niet meer open.

Enfin, we hopen echt voor hem dat het motel een succes wordt. Dus mensen, wie in Hope wil overnachten, geef hem een kans. Boek een kamer bij het Mountain View Hope motel.

 's Avonds gaan we in een vlakbij gelegen Indiaans restaurant eten. Ik had niet door dat het een Indiaans restaurant was toen we er heen liepen, Marianne wel, maar ik moet zeggen, het eten smaakte goed.