14 juni Van Osoyoos naar Kelowna

We worden vroeg wakker. Desondanks is Marianne goed gehumeurd. Is natuurlijk ook wel logisch omdat ze met mij op reis is. Tijdens het ontbijt maken we een planning van wat we vandaag gaan doen. We rijden vandaag van Osoyoos naar Kelowna, een rijsdag - dat is overigens geen spellingsfout maar een samentrekking van de woorden 'reisdag' en 'rijden'. Onderweg is er niet zo veel te doen. 

Goed gehumeurd

Terwijl Marianne een reisbeschrijving met tips bestudeert, die we van vrienden van ons hebben gekregen en die hier vorig jaar hebben rondgereden - zij hebben de tips weer op hun beurt van hun reisbureau gekregen en het reisbureau heeft op haar beurt ze met AI van het internet gehaald - maak ik nog even een foto van ons uitzicht.

In de verte staat uw verslaggever een foto te maken. 

En dit is de foto. Geen zuchtje wind. Het kan vandaag wel eens warm worden.

Nadat we de tent hebben opgebroken en ingepakt (in die volgorde), rijden we naar het Osoyoos Desert Center, een klein plaatselijk museum gelegen vlak buiten Osoyoos. Een AI-tip van het reisbureau van de vrienden. Dit zuidelijke puntje van Canada heeft volgens een informatiebord bij het Desert Center een 'Semi-Arid Shrub Steppe' klimaat. Zie het kaartje. Osoyoos pakt nog net een puntje van de steppe mee.

Eén klein stukje Canada maakt deel uit van de Steppe

Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee wat een 'Semi-arid Shrub-steppe is, maar het heeft ongetwijfeld iets met het 'ecosysteem' ter plekke te maken. En dat 'Semi' zal wel betekenen dat het net geen echte steppe is. In ieder geval is het hier warm, ook vandaag, en valt er volgens een informatiebord bij het Centre hier jaarlijks veel minder water dan elders in Canada. Dus dit is geen gekke plek voor een Desert Centre.

Veel bezoekers trekt het museum 's morgensvroeg niet. (Ik vermoed later op de dag, als het nog veel warmer is, ook niet.) Als wij er om negen uur aankomen, vraagt de vrouw bij de balie hoopvol of we aan de tour van 9.30 uur mee willen doen. We hebben echter geen zin om een half uur op de tour te wachten. We laten de tour dan ook maar aan ons voorbij gaan. Als we later buiten lopen  - je kan ook een "selfguiding"- wandeling doen-  zien we en horen we nergens mensen die een tour doen. De tour van 9.30 uur is vanwege gebrek aan belangstelling afgelast, vermoeden wij.

Het museum heeft een klein binnengedeelte met wat informatie over vooral slangen en een buitengedeelte, waar je over een boardwalk loopt die omgeven is door veel sage brush. Deze wandeling is ruim een kilometer lang met op diverse plaatsen informatieborden.

Deze ratelslang kan je met een vergrootglas bestuderen. Geen angst, hij is dood.

En deze is zeker dood. Nooit geweten dat slangen ook een skelet hebben. Een ratelslang ratelt overigens met zijn laatste botjes, door die tegen elkaar aan te bewegen,

Vervolgens gaan we naar buiten, de hitte in, en lopen we een rondje over de boardwalk. 

Dat rondje had ook wel een stuk korter gekund, want afgezien van een enkel bloemetje is er weinig variatie te zien in de vegetatie. 

Het is er wel warm. Ook al zo 's morgens vroeg. Op een aantal plekken is er bij de informatieborden een overkapping.

Niet druk op de boardwalk

Eén van de informatieborden

Is dit de vervelde huid van een slang? 

Op één van de informatieborden zijn afbeeldingen van de uitwerpselen van de dieren te zien die hier leven te zien. Aan de hand van de verschillende soorten poep - interessant - kan je de dieren herkennen. Even verderop zien we opeens daadwerkelijk verharde poep op de boardwalk liggen. De poep lijkt op de coyotepoep zoals die op het informatiebord te zien is. 

 Wij verdenken het museum er van dat ze elke dag een stukje poep op de boardwalk leggen. 

Er groeien hier ook cactussen. Wist u niet hè, dat deze ook in Canada gewoon in de natuur groeien.

Na een klein uurtje hebben we het wel gezien en vertrekken we weer. We rijden niet via de snelweg maar via een mooie route langs de wijnvelden. Ook een AI-tip. Er zijn hier heel veel 'wineries' en wijngaarden te zien. Alleen al in de omgeving van Kelowna zijn er al meer dan 40 wineries.

Niet elke winerie draait lekker. 

En deze ook niet. Oké, misschien zijn dit gebouwen van vroeger. 

Onderweg naar Kelowna stoppen we in Okanagan Falls voor een kop koffie in het 'Rise and Shine Coffee House.' Ik kan het aanbevelen. De carrot cake - eerlijk gedeeld - smaakt lekker en ik krijg liefst twee keer een refill.

Marianne; "Nee, je moet overdwars snijden, niet door het midden." 

Van buiten ziet het er niet bijzonder uit

maar binnen zitten er tevreden klanten.

Dan is het verder doorrijden naar Kelowna. Onderweg komen we langs een aantal meren.

Tijdens het rijden kijk ik op mijn mobiel - geen paniek; Marianne rijdt - en zoek naar hotels in Kelowna. We hebben hier nog niks voor vandaag geboekt. Het is tijd voor een was, dus de aanwezigheid van wasmachines zou fijn zijn. Op weg naar de Myra Canyon - daar willen we vanmiddag fietsen -  komen we door Kelowna, dus kunnen we nog even kijken hoe de motels er uit zien mochten we er toevallig langs rijden. Een Econolodge die goed leek te scoren, blijkt aan een heel drukke weg te liggen en valt daardoor af. Een Oasis Inn waar we langs rijden ziet er echter wel goed uit. Een rustige weg en het heeft een binnenplein. Enfin, we kijken straks wel welke we nemen. Eerst fietsen in de Myra Canyon.

De Myra Canyon is net zoiets als Othello tunnels. Vroeger lag hier een spoorlijn die via een tweetal tunnels en achttien houten bruggen dwars door de bergen liep. De spoorlijn is al lang opgeheven. Tegenwoordig kan je op het verlaten traject fietsen. Je kan het met je eigen fiets doen, maar je kan er ter plekke ook fietsen huren. Dat laatste is wat wij doen. Een helm is verplicht. Het traject is zo'n 11 km lang en je moet hetzelfde stuk weer terug fietsen. Het is dus geen rondje. Om bij de Canyon en de fietsverhuur te komen moet je wel eerst zo'n 12 km over een dirtroad omhoog rijden, maar hij  is goed te berijden. Als we bij de fietsverhuur alle formulieren hebben ingevuld, kunnen we op pad. We zijn lang niet de enigen die hier gaan fietsen. We zien een hoop mensen en er staan op de parkeerplaats best veel auto's.

Onze huurfietsen.

Uitzicht vanaf het pad

De langste brug. Vroeger helemaal van hout; tegenwoordig met een stalen 'onderstel'.

Eén van de twee tunnels.

Uitzicht op Kelowna

Van al dat fietsen krijg je dorst.

Fietsen door de canyon

11 km het eindpunt; Hier keren we om en fietsen we weer terug.

Eén van de bruggen op de terugweg. Ziet er nog zo uit als op de heenweg. Op een gegeven moment heb je ze wel gezien.

Al met al is het leuk om hier te fietsen, maar achteraf bekeken hadden we wel wat eerder kunnen omkeren. De laatste vijf kilometer voegen niet veel toe aan de beleving. Overigens zien we daar nog wel wat wildlife.'

Als we weer terug zijn bij de fietsenverhuurder, besluiten we om een kamer te boeken bij de Oasis Inn in  Kelowna. We hebben echter hier boven geen internet-bereik en rijden daarom maar zonder reservering naar het motel. 

We melden ons aan de balie en vragen aan de meneer achter de balie of hij een kamer vrij heeft. Dat heeft hij, zegt hij en noemt een prijs die zo'n 30 Canadese dollar (zo'n 20 euro) hoger is dan die de sites van Booking.com en Expedia.ca aangeven. Dat is wel een groot verschil, zegt deze onderhandelaar. 

De baliemeneer vraagt mij de prijzen van Booking en Expedia te laten zien. Dat doet deze toponderhandelaar met hulp van zijn mobieltje - oké, die prijzen zijn exclusief tax - dus zo groot is het verschil ook weer niet. Als hij zegt dat hij 10 dollar van de prijs af wil doen, vinden wij het prima en nemen we de kamer. Deze toponderhandelaar heeft toch weer mooi wat bereikt. We hoeven echter niet het onderste uit de kan.

Ik ken overigens het verhaal van iemand die in een dergelijke situatie naar buiten liep, online boekte bij Booking.com en toen weer terug naar binnen stapte met 'Ik heb een kamer gereserveerd.' Daar hebben wij geen zin in. Je moet de hoteleigenaar ook wat gunnen. ("Als je niet bereid bent om compromissen te sluiten, dan hoef je niet eens te denken over, laat staan deel te nemen aan het proces van onderhandelen."- Nelson Mandela)

Als wij even later een was willen draaien, loopt de machine echter al. Iemand anders is al aan het wassen. Als de meneer van de balie dat ziet, haalt hij een sleutel en brengt ons naar een andere wasmachine in het gebouw. Aardige man. We draaien een was. 's Avonds is het even zoeken naar een restaurant in de buurt, maar Google laat ons zien waar we moeten zijn. Dan zit er weer een dag op. Onderweg lopen we langs een Nederlands restaurant: De Dutch. Ze zijn open voor De Breakfast, De Brunch en De Lunch. Maar dus niet voor De Dinner.