25 juni Banff

Voor vanmorgen hebben we een wandeling gepland bij het Two Jack Lake - het meer is vernoemd naar twee mensen die allebei Jack heten. We willen er een rondje om heen lopen. Ik heb ergens gelezen dat je daarmee zo'n twee uur kwijt bent. Spoiler alert: het zal uitmonden in een gevalletje 'Don't do this at home! De crux zit in het woordje 'rondje'. Er is helemaal geen rondje mogelijk. Maar voordat ik daar op kom, eerst naar het begin van de dag. We staan vroeg op, ontbijten en rijden dan naar het zo'n tien km verderop gelegen Two Jack Lake. 

Bij de plek waar de trail begint is hier om acht uur 's morgens nog niemand - alleen verderop, waar je een boot te water kan laten, zitten wat mensen. Het gevolg is dat we ongestoord foto's kunnen maken.

Picknicktafel nr 8 met op de achtergrond Mount Rundle.

Een 'schiereilandje'

Terwijl wij bij het  'schiereilandje' foto's maken, horen we opeens allerlei mensen praten. Er is een bus Koreanen (?) / Japanners (?) / Chinezen (?) aangekomen die hier even een kwartiertje worden "losgelaten" om foto's van het meer te kunnen maken. "You have fifteen minutes!"

Ik vermoed dat wij op heel veel foto's staan.

Even later draaien de mensen zich massaal om en maken een selfie met het meer en het schiereilandje op de achtergrond. Na een kwartiertje verdwijnen ze weer.

Marianne heeft overigens over het maken van selfies een interessante theorie. Volgen haar zal de mensheid zich als gevolg van het maken van selfies namelijk evolutionair ontwikkelen tot mensen met armen van een meter of nog langer. (Momenteel is de armlengte voor volwassen mannen zo'n 75 cm; de vrouwen hebben iets kortere armen.) Haar redenatie is dat mensen met langere armen betere selfies kunnen maken en mensen die dat kunnen, worden door andere mensen aantrekkelijker gevonden met als gevolg dat zij vaker een partner krijgen en zich vaker voortplanten, waardoor er steeds meer mensen met lange armen worden geboren. Zoiets luidt haar redenatie. We gaan het zien, Ik denk niet dat wij het persoonlijk nog gaan meemaken, mensen met armen van een meter of langer, maar wie weet.

Een selfie gemaakt door Charles Darwin zelf

Als de Aziatische bus weer weg is, beginnen we aan het rondje om het meer. Het is een makkelijk te lopen pad langs het meer. Dat verandert echter nadat we na een half uurtje later de Two Jack Lake Campground gepasseerd zijn. Het water van het meer wordt na de campground afgevoerd door een soort breed kanaal. Niet echt mooi.

Het meer verandert in een breed kanaal.

Ook zien we de hele tijd geen plek waar we het kanaal kunnen oversteken totdat we bij een 'Wilddlife Crossing' komen. Je wordt verzocht deze niet te gebruiken. 

We zien op Google Maps dat er pas over ruim een kilometer een plek is waar je mogelijk het kanaal zou kunnen oversteken (en wellicht is dat ook een Wildlife Crossing). We besluiten heel volgzaam om naar deze oversteek te lopen, maar na 100 meter keren we al om. Het pad erheen is heel slecht. Daarom lopen we toch maar terug naar de Wildlife Crossing en steken daar, lopend aan de zijkant, geheel tegen de regels in; ik weet het, sorry, over.

Dan lopen we (aan de overkant van het kanaal nu) weer terug naar het meer. Het eerste stuk daar is een heel breed pad waar zo te zien wel eens auto's over heen rijden. Als we aan het einde van het brede stuk komen, is het even zoeken naar het begin van een vervolgpad. Uiteindelijk zien we in de bosjes iets wat op een pad lijkt. Her en der zijn er wat gele lintjes te zien. Het is een heel smal pad en het kent allerlei hindernissen zoals omgevallen bomen. Wat is dit voor een waardeloos pad? Het zou toch 'Family Friendly' zijn? Zie hieronder bijvoorbeeld een vijfvoudige oxer van omgevallen bomen op het pad en op de foto daarnaast een heel schuin stukje van het pad pal langs het meer, waarbij ik heel erg moet opletten om hier niet in het meer te vallen (dat dan in het vervolg als het Two Jack and Martin Lake door het leven zou moeten gaan.)

We zien nergens een plek waarbij een einde aan het meer komt en waar je terug kan keren naar de kant waar we begonnen waren, totdat we na een uur lopen opeens een vreemd bouwsel in de verte zien. 

We lopen er heen. Het blijkt een stuwdam te zijn Wat? Een stuwdam???

Er staan bij de stuwdam allerlei borden met 'Verboden toegang' (maar dan op zijn Engels uiteraard). Je mag er beslist niet op en over. Het blijkt dat je helemaal niet om het meer heen kan lopen! Nee hè.

Aan de andere kant van de stuwdam zien we een groot meer. We kijken in Google Maps. Dat meer blijkt Lake Minnewanka te zijn. Dat is 28 kilometer groot. Daar gaan we beslist niet om heen lopen. Er rest ons niet anders dan terugkeren over het zelfde dubieuze pad. Na een uur zijn we eindelijk weer terug bij de Wild Crossing. Vlak daarvoor zien we nog een groot hert (?) Het beest heeft een groot wit achterwerk.

We steken weer via de Wildlife Crossing het kanaal over. Deze keer terecht want we zijn ezels dat we ons niet goed hebben voorbereid op deze trail. (Als ezel zijnde mag je gebruik maken van de Wildlife Crossing.) Als we weer aan de overkant zijn, zien we even later aan de andere kant een auto van Canadian Parks rijden. Hebben die soms een tip gekregen dat er toeristen illegaal de Wildlife Crossing zijn overgestoken?

Aan de overkant rijdt een auto. Op zoek naar die toeristen?

Dit was wel heel slecht voorbereid. Hoe kwam ik erbij dat je een rondje om het meer zou kunnen lopen? De 'Family Friendly' trail bestaat alleen maar uit het stuk van het 'schiereilandje' naar de de Two Lake Campground en weer terug. Dat loop je in een uurtje. Wij daarentegen hebben vier uur lopen zuchten en puffen om weer terug bij het schiereilandje te komen.

Het is inmiddels twaalf uur. Bij de auto eten we een boterhammetje en dan rijden we naar Lake Minnewanka, het meer aan de andere kant van de stuwdam. Onderweg zien we opeens wat geiten langs de kant van de weg lopen.

Het beest kijk me aan met een blik van jij lijkt mij wel een type dat probeert om helemaal om Two Jack Lake heen te wandelen. 

Lake Minnewanka is een groot meer. Door de stuwdam is het waterpeil er 25 meter gestegen, waardoor onder andere een oud dorpje compleet onder water is verdwenen. 

Hé, die stuwdam kennen wij!

Zie hier voor meer informatie over het verdwenen dorp in het meer, dat nu liefst 142 meter diep is.

Ook bij dit meer zien we een trouwerij. Er wordt afgetrouwd bij de Canadese meren.

We zien ook iemand die er met zijn mountainbike is heen gefietst. Zou die weten dat je ook met je fiets van Banff over de highway naar Johnston Canyon kan fietsen?

Na een kopje koffie met iets wat ongetwijfeld dik maakt, rijden we weer terug naar Banff. Bij de Vermillion Lakes houden we een korte pauze. Je kan hier niet echt wandelen, maar wel zittende op een bankje genieten van het uitzicht op het meer en de bergen er achter.

Dan keren we terug naar de campground. Onderweg stoppen we vlak voor de campground nog even bij een plek waar je een kleine trail kan lopen langs wat hoodoos. Veel stelt het niet voor. Er staan er maar een paar.

Vanaf een uitkijkpunt kan je er in de verte ook de 'Fairmont Banff Springs Lodge' zien (kamerprijzen boven de 1000 dollar).

In de verte kan je de lodge zien.

Als het in de verte gaat regenen en onweren lopen we snel terug naar de auto. Gelukkig blijft het onweer op een afstandje.

's Avonds gaan we met een bus vanaf de campground naar Banff om er te eten. Vanaf de camping is de bus gratis. Terug kost het twee Canadese dollars. Je betaalt cash of via een app. Beide hebben we niet en daarom gaan we even het Visitor  Center in, waar ook een balie van het busbedrijf zit om twee kaartjes te kopen. "Dat kost twee dollar samen", zegt de dame. "Nee, we hebben er twee nodig", zeggen we, maar de dame blijft volhouden dat het samen twee dollar is. Ze geeft ons het kaartje voor de bus en dan zien we het. Ze heeft ons terecht ingeschat als 'seniors' (65-plussers) en dan kost het maar één dollar.

We eten in Banff bij een Italiaan. Even zaten we nog aan een Griek te denken, maar volgens de menukaart wordt daar vandaag Zorba de Griek gedanst en met borden gegooid. In vliegende schotels hebben we geen zin, dus de Griek wordt het niet. Tegen een uur of tien zijn we weer terug op de camping.