16 juni Clearwater (Wells Gray Park)

Na een vrolijk ontbijt in het hotel - sunny side up - rijden we naar het Visitor Center in Clearwater.

"Doe niet zo kinderachtig met je eten en het maken van gezichtjes' zegt Marianne.

Omdat er meer dan veertig watervallen in het park zijn, vragen we in het Visitor Center om wat tips. We kunnen tenslotte niet alle watervallen bezoeken. Behalve met de 'Usual Suspects' komt de jongedame in het Visitor Center ook aan met haar 'geheimtip', haar persoonlijke favoriet: de Triple Decker Falls.

De geel aangestreepte dingen zijn de zaken die we volgens haar moeten bezoeken gezien de tijd die we hebben.

Haar 'geheime' waterval ligt in het begin van onze geplande route, dus die pakken we als eerste mee. Volgens het routekaartje is het 350 meter omlaag lopen, wat een kwartiertje zou kosten. Het kost ons echter wat meer tijd, omdat Marianne eerst nog wat bloempjes moet fotograferen waaronder deze lupines.

 

Een lupine herken ik wel, maar hoe deze bloemen hieronder heten, geen flauw idee, paarse en witte bloemen zal wel niet de wetenschappelijke naam zijn.

Enfin, als Marianne de bloemen heeft gefotografeerd, kunnen we op pad. Het is nog best frisjes, dus de jas is nog aan.

  

Na een kwartiertje naar beneden lopen, komen we bij een plek waar we zicht hebben op de waterval.

de Triple Decker Falls

Eerlijk gezegd valt de waterval ons wat tegen. Hij is ook niet zo goed zichtbaar. Het mag dan wel een persoonlijke favoriet zijn van de jongedame van het Visitor Center, het wordt geen  persoonlijke favoriet van ons, mede omdat we terug behoorlijk omhoog moeten lopen. 's Morgensvroeg is mijn conditie nooit zo goed - de rest van de dag eigenlijk ook niet. Ik tel de stappen omhoog en kom tot 1039 stappen. (Volgens Marianne neem ik te kleine stappen.) Die 1039 stappen doet me overigens denken aan een oude Hitchcock film uit 1935: 'The 39 Steps'. Jammer dat het niet andersom is. Dat de film 'The 1039 Steps' heette en dat ik maar 39 steps omhoog hoefde te lopen om weer boven te komen.

Links de hoofdpersonen uit 'The 39 Steps uit 1935; rechts de hoofdpersoon uit 'The 1039 Steps' uit 2026.

De tweede waterval die we bezoeken is er eentje van de Usual Suspects: de Spahats Falls. Deze waterval kent een valhoogte van zo'n 60 meter. Hij is makkelijk bereikbaar. Vanaf de parkeerplaats tot een uitzichtpodium is het maar vijf minuten lopen. Het is er dan ook tamelijk druk.

'You are here'

De Spahat Falls gezien vanaf het uitkijkplatform

Vanaf dezelfde parkeerplaats kan je ook nog een kleine trail lopen, de 'Grove of Giant Trails', waar je aan de hand van informatieborden allerlei wetenswaardigheden over de natuur hier te weten kan komen. Er loopt geen mens, oké dat is niet waar, wij lopen er wel, maar wij vinden het dan ook interessant. Je loopt de trail in een half uurtje. We kunnen deze korte trail dan ook aanbevelen. In tegenstelling tot de eerste waterval is deze trail dus wel een goede tip van de jongedame uit het Visitor Center.

Een voorbeeld van één van de informatieborden.

Ik leer ook weer een nieuw Engels woord: 'Lichens' oftewel korstmossen. 

Lichens op een boom.

Dan is het tijd voor wederom één van de Usual Suspects: de Moul Falls. Deze wordt weliswaar niet massaal bezocht - het is namelijk meer dan 1,7 km lopen om er te komen, -maar het is wel een bekende waterval. Dat is omdat je achter deze waterval langs kan lopen. 

Op de parkeerplaats staat een bord met aanwijzingen wat je moet doen in het geval je een beer tegen komt. 

Verrijkt met deze kennis gaan we op pad. Ik maak voor de zekerheid nog een foto van het bord, zodat ik het op mijn gemak kan nalezen als we daadwerkelijk een beer tegen komen.

Onderweg ziet Marianne nog een speciaal bloempje dat uiteraard op de foto vastgelegd moet worden.

De kenners herkennen direct de Colombiaanse tijgerlelie. (Oké, dat heb ik op moeten zoeken.)

Ik moet toegeven, het is wel een aardig bloempje. Na een klein uurtje wandelen komen we bij de waterval. 

De waterval is nu in juni op zijn sterkst. Het water valt met een enorme kracht omlaag. We gaan dan ook beslist niet achter de waterval langs lopen. Je wordt er doorweekt.

Er loopt een paadje achter de waterval langs.

Rechts op deze foto is iemand te zien die wel achter de waterval langs gaat. Ik zou kunnen zeggen dat ik het ben, want de persoon is toch niet te herkennen, maar ik geef maar eerlijk toe dat ik het niet ben.

(Voor wie hem op de foto niet ziet, hij staat in het cirkeltje.)

En linksboven staat ook iemand. Die heeft zijn kleren er bij uitgetrokken. Dat ben ik beslist niet!

(En voor wie de blote meneer niet ziet, hij staat hier.)

Zelfs met een regencape aan wordt Marianne, staande voor de waterval, al helemaal nat.

(En voor wie Marianne in de regencape niet ziet, zij staat hier.)

Als je achter de waterval langs wil lopen, dan zijn de maanden mei-juni daar niet zo geschikt voor. De waterval is dan veel te krachtig.

We blijven er niet al te lang en lopen dan weer terug. Onderweg zien we nog wat wildlife. Nee, geen beer, dus ik hoefde de instructies niet op te zoeken, maar een rups. Het is wel een snelle jongen want de achterkant van het beestje komt niet scherp op de foto, omdat hij (of is het een zij?) zo snel beweegt. 

Al met al zijn we zo'n twee uur 'kwijt' - dat is niet het goede woord - met het bezoek aan deze waterval. Dan is het tijd voor de bekendste waterval van het park: de Helmcken Falls

Het water valt hier liefst 141 meter omlaag. Even tussendoor, is het nu al een spectaculair gezicht, in de winter ziet het hier er helemaal speciaal uit. Zie deze foto uit februari 2018 van de waterval met een bevroren ijskegel; foto Alan D.Wolson - de foto staat copyright free op de Wikipedia.

Na het bezoek aan deze waterval lopen we nog even een stuk langs de rand van de canyon naar een punt waar je kan zien hoe de Clearwater en de Muddle Rivers bij elkaar komen.

"Niet te dicht bij de rand lopen" waarschuwt Marianne

Hier komen de twee rivieren samen.

Dan is het tijd om terug te rijden naar Clearwater. Onderweg stoppen we nog even bij een brug waar je the Mushbowl  - een serie cascades -  kan zien en bij de Dawson Falls. Onze laatste twee gele vlekken.

The Mushbowl

De Dawson Falls

De Dawson Falls de ander kant op.

Het is ondertussen al een uur of vijf. We hebben nu wel genoeg watervallen gezien en houden het voor gezien. Onderweg stoppen we nog één keer, zodat Marianne nog wat lupines op de gevoelige plaat kan vastleggen. Het lijkt IJsland hier wel. Daar barst het ook van de lupines. Het kan zijn dat muggen liefhebbers zijn van lupines, want er vliegen hier veel muggen rond, dus ik ga maar weer snel in de auto zitten terwijl Marianne de foto's maakt.

Terug in Clearwater eten we weer in ons. hotel. We worden heel enthousiast ontvangen door de serveerster die ons herkent van het ontbijt.

We delen een dessert. Marianne verdeelt het in twee gelijke stukken.

Is dit wel eerlijk verdeeld?