26 juni Banff - Drumheller

Vandaag rijden we naar Drumheller. "Drumheller? Daar heb ik nog nooit van gehoord. Waar ligt dat?" zult u wellicht zeggen. Drumheller ligt in Canada natuurlijk en wel ten noordoosten van Calgary. Voor de laatste twee nachten in Canada hadden we nog geen overnachting vastgelegd. Dat we de laatste nacht in Calgary gaan doorbrengen is logisch. Vanuit Calgary vliegen we naar huis. Maar waar we de dag ervoor zouden overnachten was nog een vraagteken. Even hebben we er aan gedacht om die door te brengen in het Kootenay NP, maar eerlijk gezegd hebben we wel genoeg bergen, watervallen en meren gezien deze vakantie. 

Links ligt het Kootenay NP; Dan Banff en Calgary; Rechts ligt Drumheller. Vanaf Banff is het zo'n 250 km naar Drumheller rijden.

Wat we echter tijdens deze vakantie nog niet hebben gezien zijn dinosaurussen en die heb je in Drumheller. 

Een dinosaurus in Drumheller (geen photoshop of AI.)

Oké, er zijn geen levende dinosaurussen in Drumheller. Ook hier zijn ze uitgestorven. Wel zijn er in de omgeving van Drumheller heel veel botten van dinosaurussen gevonden en je hebt er één van de grootste en tevens beste dino-musea ter wereld. Ook heb je in de omgeving hoodoos. We kiezen daarom voor Drumheller. Maar goed, we zitten nu 's morgensvroeg nog op de camping bij Banff. Bij het ontbijt maken we zoveel mogelijk de restjes op. De laatste eitjes worden gekookt (en opgegeten), 

Uit de serie Moderne kunst: 'Zaklantaarn met eitje' 

Als we even later bij een gebouw op de camping onze ontbijtspullen afwassen, staat naast ons een jonge Amerikaan uit Montana ook af te wassen. Zijn fles met afwasmiddel is bijna leeg. Omdat wij onze bijna nog volle fles toch niet meer nodig hebben, vragen we hem of hij soms de onze wil hebben. Dat wil hij wel. En omdat we nu toch aan het weggeven zijn, vragen we hem ook of hij soms ook onze propaanfles met brander wil hebben. We hebben heel weinig gekookt en de fles is nog grotendeels gevuld. Hij wordt nu echt enthousiast. Van zijn eigen brandertje is toevallig gisteren net een nippeltje afgebroken. Hij vertelt dat hij hier met zijn vriendin aan het kamperen is en dat hij haar gisteren ten huwelijk heeft gevraagd.

Als hij even later bij onze tent komt om het brandertje op te halen, bieden we hem ook nog onze (niet gebruikte) berenspray aan. Die hebben we ook niet meer nodig. De kans dat er een beer in het vliegtuig zit, achten wij niet zo groot. Bovendien mag je geen bearspray aan boord hebben. Hij wil de bearspray ook wel, waarop we zeggen dat hij het afwasmiddel, de propaanfles met brander en de bearspray maar als een vervroegd huwelijkscadeau moet beschouwen. Dankbaar neemt hij ze mee. Blij dat we iemand met de spullen gelukkig hebben kunnen maken.

De bearspray: het perfecte huwelijkscadeau.

Ons brandertje

Het afscheid moeten nemen van ons brandertje gaat ons overigens wel een beetje aan het hart. We hebben het brandertje - hij doet het nog steeds heel goed - in 1988 gekocht in Yosemite NP in Californië. Het brandertje past echter alleen op Amerikaanse propaanflessen en niet op Europese gastankjes. Omdat we verwachten dat we voorlopig niet nog een keer naar Amerika gaan om er te kamperen, nemen we na 38 jaar afscheid van het brandertje. Een troost is dat hij goed terecht komt.

Als we de tent hebben afgebroken en alles hebben ingepakt, rijden we naar de Banff Gondola, vanaf waar je een mooi uitzicht over de bergen schijnt te hebben. Althans van boven natuurlijk, niet vanaf het basisstation. Het is er druk. We vinden er nog net een parkeerplekje (kosten 17,5 dollar; we hadden beter de bus kunnen pakken) en kopen daarna twee kaartjes voor de gondel (niet goedkoop; 64 euro per persoon). We moeten een half uurtje wachten, welke tijd we gebruiken om in het cafetaria van het basisstation een kop koffie te drinken. 

Dan is het tijd om omhoog te gaan naar de top van de Sulphur Mountain. Het echtpaar waarmee we samen in de gondel zitten, blijkt uit Dawson Creek, een kleine stad in British Columbia, te komen. Die naam ken ik. Het is de naam van een populaire Amerikaanse tv-serie van zo'n 25 jaar geleden. Nog steeds komen er toeristen vanwege die serie naar het stadje. Het echtpaar doet dan aan 'photobombing', vertellen ze, dat wil zeggen als ze een auto zien met mensen die in het stadje aan het fotograferen zijn, dan trekken ze onverwachts een raar gezicht.

De lift omhoog

Na een ritje van zo'n acht minuten komen we boven, bijna 700 meter hoger dan beneden (698 meter precies voor de liefhebbers van details). Bij het aankomststation ligt er een soort boardwalk met trappen op vlonders naar de top van de Sulphur Mountain, waar niet alleen allerlei uitzichtpunten zijn maar waar ook een oud weerstation staat.

Het aankomststation op de berg.

In de verte het weerstation boven op de berg.

We lopen naar het weerstation

De trap richting weerstation

Dit weerstation is in 1957 gebouwd, maar is in 1978 buiten gebruik gesteld. Op deze plaats stond al eerder (in 1903) een weerstation. De dienstdoende 'meteoroloog', een zekere Norman Sanson, heeft in die tijd volgens een informatiebord meer dan 1000 keer de berg bestegen om er de weergegevens op te halen. Tegenwoordig is het een historisch monument.

Vanaf de diverse platforms op de top heb je een schitterend uitzicht over Banff en omgeving.

De kant van Banff op. 

De andere kant op

Ook hier boven op de berg staan de bekende rode stoelen. 

Twee toeristen boven op de berg

In de verte zien we de twee meren liggen waar we gisteren zijn geweest, het Two Jack Lake ,waar we tevergeefs hebben geprobeerd om er omheen te lopen, en Lake Minnewanka.

De rivier is de Bow River. Links ligt Banff. Het grote meer boven is Lake Minnewanka. Het kleine meer eronder is Two Jack Lake. Dat lijkt zo wel heel klein.

We blijven een uurtje boven en nemen dan de gondel omlaag. Als we de gondel in stappen wordt er ongevraagd een foto van ons genomen. Beneden aangekomen kan je die in een setje voor 50 dollar kopen. Doen we mooi niet. Ik maak als echte Hollander natuurlijk nog wel snel een foto van de foto.

Ik heb opeens een oranje gezicht. Ik lijk wel Trump wel.

Voordat we Banff verlaten en naar Drumheller rijden, lunchen we hier eerst. We geven Mariannes naam op bij de bestelling, maar het Aziatisch meisje maakt er heel wat anders van. 

Het duurt daarom even voordat we door hebben dat met Malian Marianne bedoeld wordt. Enfin, iets na half twee gaan we op weg. Het eerste stuk rijden we over de highway 1, een vierbaansweg.

Maar na Canmore verlaten we deze weg om over de 1A verder te rijden. Deze tweebaansweg is meer scenic (en veel rustiger). 

Op een gegeven moment wordt er gewaarschuwd voor mogelijk wildlife en 'animal stock' (loslopende boerderijdieren) op de weg. De waarschuwing is terecht. We zien enkele loslopende paarden op de weg staan en rijden er langzaam langs.

Dit is niet één paard met acht benen, het zijn twee paarden met elk vier benen. Als ik goed tel, dan tel ik echter negen benen. Ik vermoed dan ook dat één van die negen benen een staart is. 

Onderweg pauzeren we op een aantal plekken, onder andere bij het Ghost Lake, dat geen meer is maar een reservoir dat is ontstaan achter een grote stuwdam, maar wat ze wel een meer noemen, hoewel ze dus waarschuwen ('WARNING') dat het geen meer is. Een typisch gevalletje van "If you can't convince them, confuse them."

Noem het dan ook geen meer!

Tegen half zes komen we in Drumheller aan. We hebben er een kamer in de Travelodge geboekt.

Ik zie nu pas bij het schrijven van dit verslag - dankzij de foto -  dat het Travelodge is met één 'l 'en geen Travellodge met twee keer een 'l', zoals ik altijd dacht. Al die jaren fout gespeld.

Onze kamer

Omdat het ons een goed idee lijkt - voor ons en voor onze medepassagiers in het vliegtuig overmorgen - om fris ruikende kleding aan te hebben in het vliegtuig, besluiten we om hier nog een was te draaien. Het blijkt echter dat je hier niet zelf de was kan draaien, maar dat je de was afgeeft en dat zij dan de was voor je doen (wassen en drogen) en daarna op je kamer komen afleveren. Dat kost 10 Canadese dollar (iets meer dan 6 euro). Oké, dat doen we. Als we met twee zakken was aankomen, blijkt het echter 10 dollar per zak te zijn, doen we ook, who cares.

Dan lopen we Drumheller in op zoek naar een plek om te eten. Marianne had online een restaurant gezien met goede recensies, maar als we daar aankomen blijkt het een oneigenlijk klein zaakje te zijn met slechts een paar burgers in de zaak en op het menu. We lopen daarom verder en zien even later een restaurant waar de keuze veel gevarieerder is.

Marianne heeft garnalen met gebakken uienringen.

Na afloop maken we een wandeling door Drumheller. Het stadje heeft iets met dino's. Het hele dorp staat vol met dinosaurussen. Van klein tot groot. Een kleine selectie:

Hier is het nog even zoeken (op het dak)

en ook hier moet je even goed kijken (boven op die ronde koker)

Maar vanaf nu wordt het makkelijker. Je hebt ze in allerlei maten en (kunstzinnige) vormen.

Dit lijkt wel een Banksy

Deze staat bij de brandweerkazerne

De grootste staat niet zo ver van ons hotel af. Hij is 25 meter hoog en weegt 65 ton.

 

Je kan via een trap in de dinosaurus in zijn bek komen. Dat kost vijf dollar. We laten dat maar aan ons voorbij gaan, want net zoals 200 miljoen jaar geleden ook al gold, kan je beter een dinosaurus van buiten bekijken dan van binnen. Overigens wie deze dinosaurus wil zien, moet dit voor december 2029 doen. Dan wordt hij afgebroken. De kosten van het onderhoud zijn te hoog.

Als we weer terug op onze hotelkamer zijn, wordt er even later op de deur geklopt. De was wordt bezorgd. Ze hebben het keurig opgevouwen en veel efficiënter dan dat wij dat doen.

Links zoals ik een onderbroek opvouw, rechts zoals zij het doen,
(wellicht is dit 'too much information').

Enfin, morgen naar het Royal Tyrrell Museum voor nog veel meer dino's.