21 juni Icefields Parkway - Yoho

Als we opstaan zien we dat het weer iets is verbeterd. Het is droog. Maar wel is het nog steeds zwaar bewolkt. Er is sprake van zowel laag hangende als van hoge bewolking zoals deze foto van een berg tegenover ons hotel goed laat zien.

Na het ontbijt checken we uit. Bij het hotel bevindt zich een benzinestation waarvan wordt gezegd dat het de duurste pomp van Canada is. Dit omdat de benzine hier van ver moet komen. Hoewel we in principe nog wel genoeg benzine hebben om Lake Louise te halen, tanken we - nou ja, wij niet zelf; het is full service - voor de zekerheid twintig liter. Daarna gaan we op weg naar Lake Louise.

De Icefields Parkway

De eerste stop die we maken is bij de Mistaya Canyon. Opvallend genoeg staan alle auto's achter elkaar geparkeerd op de parkeerplaats, terwijl het natuurlijk veel beter is om ze dwars te parkeren, waardoor er meer auto's kunnen staan. We besluiten om als eerste het goede voorbeeld te geven en parkeren onze auto dwars. Eens kijken of dit navolging vindt.

Ons blauwe autootje heeft een voortrekkersrol ten aanzien van het dwars parkeren.

De Mistaya Canyon.

Na ons bezoek aan de Mistaya Canyon rijden we naar het vlakbij gelegen Peyto Lake dat veel bezoekers trekt. De reden dat er veel mensen op af komen is de blauwe kleur van het meer.

Het Peyto Lake gezien vanaf een hoog gelegen uitkijkplatform

Het platform met het uitzicht op het meer.

Eén van de vele bezoekers op het platform. Typisch zo'n mannetje dat in de weg staat voor mensen die een foto van het meer willen maken.

Kijk daar staat hij in de weg in het midden tussen al die andere mensen die een foto willen maken

Wie wil weten hoe dit meer en andere  meren aan hun blauwe kleur komen, kan het nalezen op een informatiebord. Het heeft iets te maken met niet-zinkend 'rock flour' en de korte golflengtes van de kleuren groen en blauw in het zonlicht.

 Johan Cruijff zou zeggen: "Als ik zou willen dat je het begreep, dan zou ik het beter hebben uitgelegd."

Overigens is het Peyto Lake vernoemd naar een zekere Bill Peyto - spreek uit Pee-Too niet Pay-Toe. Dat laatste verzin ik niet zelf maar staat op dit bord met informatie over de beste man.

Bill Peyto die hier in 1887 kwam werken als gids en trapper en naar wie het meer is vernoemd.

Gezien het feit dat je zijn naam uitspreekt als 'Pee Too' is, is het niet verrassend
dat voor deze attractie bij het Peyto Lake ook een lange rij toeristen staat.

Als we weg rijden, zien we dat in navolging van onze auto die we als voortrekker bij de Mistaya Canyon dwars hadden geparkeerd, dat nu alle auto's er dwars staan. Zie je wel, goed voorbeeld doet goed volgen.

Oké, dit is niet helemaal waar. Dit is niet de parkeerplaats bij Mistaya Canyon maar die bij Peyto Lake maar bij de Mistaya Canyon staan ze nu vast en zeker ook allemaal dwars.

We rijden na ons bezoek aan de Mistaya Canyon en het Peyto Lake door naar het Bow Lake. Vlak voordat we daar zijn, zien we opeens allebei een zwarte beer aan de kant van de weg lopen. We hebben helaas geen tijd om een foto te maken. Als we hem voorbij zijn, steekt hij achter ons de Icefields Parkway over. Gelukkig haalt hij veilig de overkant. Dit brengt de stand 'Beren Gezien' op: Marianne 2; Martin 1.

Aangekomen bij het Bow Lake slaan we rechtsaf richting de Bow Lake Lodge en parkeren daar vlakbij de auto. Bij het Lodge's Café bestellen we twee koffie en één brownie die we samen delen. 

Wie heeft er al stiekem een stuk van de brownie afgegeten?

Hij smaakt zo lekker dat we er nog een tweede kopen en deze meenemen voor onderweg. Daarna lopen we naar het meer. We bekijken eerst het meer ter hoogte van de Lodge en besluiten daarna om nog een stukje langs het meer te lopen.

Het is een kleurenfoto van het Bow Lake maar het lijkt wel een zwart-wit foto,

Hier zit wat meer kleur in

We zien er ook een bijzonder feestelijk gekleed stel dat hier in de kou foto's aan het maken is. De fotograaf vertelt dat ze over een maand gaan trouwen en dat dit 'pre-wedding' foto's zijn, wat dat ook mogen zijn. Ze hebben het niet getroffen met het weer.

De van de kou bibberende Marianne moet even wachten voordat ze het bruggetje kan oversteken.

Om bij het pad langs het meer te komen is er een stukje evenwichtskunst nodig om over een soort beekje te komen. Het gaat Marianne vlotter af dan mij, maar zij is dan ook twee jaar jonger. Gelukkig haal ik droog de overkant.

   

Pad langs het meer

Bloemetje langs het pad langs het meer.

We wandelen een klein stukje langs het meer en keren dan weer om. Op de terugweg gaat het oversteken over het watertje al een stuk beter.

 De clou is om niet stil te gaan staan. Of zoals de filosoof Vernorn Howard ooit zei: "Ren naar voren als het mogelijk is, loop vooruit als je kunt, wankel verder als het moet, maar stop nooit met je voorwaartse beweging." (Vermoedelijk had hij hier overigens niet het oversteken van een beekje in zijn gedachten.)

Na ons bezoek aan het Bow Lake zetten we de tocht over de Icefields Parkway weer voort. Even verderop zien we een bord dat verwijst naar een camping met de naam 'Campground Mosquito'. Dat lijkt me marketingtechnisch gezien niet zo'n handige naam voor een campground.

Tegen een uur of vijf komen we aan bij Lake Louise. Het plaatsje stelt niet zo veel voor. Het telt maar zo'n 500 permanente inwoners. Het is vooral beroemd om de meren in de directe omgeving zoals Lake Louise, Moraine Lake en Lake O'Hara. 

Bij Lake Louise verlaten we de Icefields Parkway en rijden het dorpje in. We lopen even het Visitor Center binnen en krijgen daar een Visitor Guide en wat tips voor de omgeving. Ook lopen we er naar een winkel om wat spullen voor het avondeten en het ontbijt van morgenochtend te kopen. Dan gaan we weer op pad en via die andere beroemde weg in Canada die door Lake Louise komt, de Trans Canadian Highway, rijden we naar onze camping, 'Kicking Horses', in het Yoho National Park. Op deze camping, die op zo'n 20 km van Lake Louise af ligt, zullen we drie dagen met ons tentje staan.

De Trans Canadian Highway met daarnaast één van de ellenlange luidruchtige goederentreinen.

Als we van de highway af willen slaan naar de weg van onze camping stopt de auto die voor ons rijdt plotseling. "Hé, rijd eens door!". Aan de andere kant van de weg staan ook een aantal auto's stil. Als we om ons heen kijken, zien we waarom: een beer.

De beer is niet echt in al die auto's geïnteresseerd en keurt ons letterlijk geen blik waardig.

Oké, meneertje de beer, dan rijden we wel door. Wel passen we de stand 'Beer Gezien' aan in: Marianne 3; Martin 2. (Een beer vlakbij onze camping, dat zal vannacht lekker slapen worden in ons tentje.)

Aangekomen bij de campground checken we in en zetten ons tentje op.

Onze campingplaats met bosjes voor beren om te verrassen.

Na het uitspreken van de toverspreuk 'Abracadabra Tabernaculum'  heeft de tent zichzelf opgezet zonder dat wij iets hoefden te doen. Altijd handig om je spreuken te kennen.

Voordat we een eenvoudige doch voedzame maaltijd bij onze tent gaan bereiden, rijden we eerst nog even naar de op zo'n 10 km van onze camping gelegen Takakkaw Falls. Met een valhoogte van 354 meter is het volgens de ene bron (The Canadian Encyclopedia) de op één na grootste waterval van Canada en volgens een andere bron (de World Waterfall Database) de nummer 56. Laat ik het daarom middelen: de nummer 29 van Canada dus. (Het hangt er van af of je alleen de grootste vrije val telt of alle andere stukjes boven en onder ook.) De waterval is druk bezocht en de parkeerplaats staat vaak vol. Als je hem wil zien, kan je het beste 's morgensvroeg komen of zoals wij aan het einde van de middag.

De waterval heeft wel iets van de Yosemite Falls in Californië.

In deze rivier stort de waterval zijn water.

Terug bij onze tent probeer ik weer een toverspreuk uit 'Abracadabra, cibus in mensa convivii rustici apparet!' ('Abacadraba, eten verschijn op de picknicktafel!'). Deze spreuk werkt echter niet. Daarom kookt Marianne maar een macaroni-prutje met champignons, paprika, ui en gesmolten kaas.