18 juni Jasper

Vandaag is het plan meer meer en minder waterval. We hebben tickets gekocht voor een boottocht over het Maligne Lake met het bekende Spirit Island. We hebben kaartjes voor de boot van vier uur. Dit omdat dan het licht het mooist zou zijn. Moet de zon dan natuurlijk wel schijnen en gezien de wolken in de lucht kan dat wel eens een probleempje gaan worden, maar we gaan het zien.

Vannacht voelde het best wel koud aan in de tent. Als we opstaan zien we dat er zelfs wat ijs ligt op de picknicktafel. Gelukkig ontdooit het al snel en kunnen we een ontbijtje maken.

Dan rijden we naar Jasper om er in het Visitor Center te informeren naar een leuke wandeling voor in de ochtend. We krijgen er de tip om een rondje te lopen rondom Lake Annette. Als we vragen of we daar berenspray bij ons moeten hebben of niet, krijgen we de tegenvraag of we in de auto gordels dragen of niet? De man vertelt dat er in Jasper winkels zijn waar je een spuitbus met berenspray kan huren voor tien dollar per dag. In het Visitor Center kan je echter ook een spuitbus kopen voor 60 dollar. De opbrengst daarvan gaat naar iets wat met het parkbeheer te maken heeft. Wat precies weet ik niet. Omdat we ook in Yoho en Banff Nationaal Park beren tegen kunnen komen, besluiten we om zo'n spuitbus te kopen en wel hier - doen we ook nog wat goeds voor de nationale parken. Online bekijken we in de auto even een filmpje hoe je met zo'n bus moet omgaan. ("Niet per ongeluk op jezelf richten!") Altijd handig als je dat al weet voordat je een beer tegen komt.

Vervolgens rijden we naar Lake Annette dat niet zover van Jasper af ligt. We parkeren ons blauwe autootje op de parkeerplaats en lopen naar het meer toe.  

Het is een bijzonder meer. Er stroomt namelijk noch water in, noch water uit. Het wordt "gevoed" door enkele ondergrondse bronnen, maar waar dat water precies vandaan komt, weet men niet. Er zijn zelfs theorieën dat een deel van het water afkomstig is van een meer dat op 20 km afstand ligt.

 

Had er nog een derde taal op het bord gestaan, dan we hadden een soort Steen van Rosette gehad.

Het water in het meer staat in ieder geval behoorlijk hoog zoals aan deze picknicktafel te zien is.

We lopen vervolgens een rondje om het meer. Het meer heeft gefungeerd als een soort grens bij de bosbranden van 2024. Aan de ene kant zijn alle bomen verbrand, aan de ander kant staan ze er nog goed bij.

Dit is aan de verbrande kant van het meer, maar dat vermoedde u waarschijnlijk al. De natuur is zich aan het herstellen. Dat opkomend groen met de zwart verbrande bomen heeft wel wat.

en dit is de andere kant van het meer.

Bloemenspecialist Marianne ziet er ook nog een bloem met een beestje uit de voelsprietcategorie er op.

De Rosa acicularis is de provinciale bloem van Alberta

Ook zien we nog een hert dat ons vanuit zijn ooghoeken goed in de gaten houdt.

We lopen het hele rondje om het meer. Al met al vinden we het wel een mooi meer. De verbrande kant vinden we het interessants.

Na het bezoek aan dit meer rijden we naar Maligne Lake dat een kleine 50 km verderop ligt. Nu is het zo dat ik geen auto rijd. Marianne rijdt daarom altijd. Dat is natuurlijk niet altijd even leuk voor haar, mede omdat we soms een verschillende smaak hebben wat onderweg interessant is om te fotograferen. Soms ziet zij rijdend iets fotogenieks, terwijl ik gedachteloos een beetje uit het raampje zit te staren. "Heb je daar wel een foto van gemaakt?" "Eh, waarvan?" 

Op een gegeven moment krijg ik de opdracht om iets te fotograferen, maar net als ik wil afdrukken, zie ik dat mijn mobiel op de een of andere wijze op de selfiestand is beland. "Is het gelukt?" vraagt ze. "Nee, hij stond per ongeluk op de selfiestand" antwoord ik. Marianne is niet echt blij met dat antwoord.

Valt u overigens wat op aan de foto? Het stuur zit aan de rechterkant! Nee, we rijden niet in een Engelse auto, maar een selfie laat altijd een gespiegeld resultaat zien. Als ik de foto spiegel, kunt u zien hoe wij daadwerkelijk in de auto zitten.

Deze selfie doet me overigens denken aan het verhaal dat ik een jaar of tien geleden een keer las over een Ier die de videocamera van zijn zoon leende. Dan kon hij mooie filmpjes maken van zijn vakantie in Amerika. Alleen wist de vader niet goed hoe de camera werkte. Terug in Ierland ging de vader samen met zijn zoon het resultaat bekijken. Wat bleek: de camera had de hele tijd op de selfiestand gestaan. Dus in plaats van New York, de Grand Canyon, Las Vegas en andere plaatsen zag je alleen het hoofd van de vader met het commentaar van de vader wat hij zag. De zoon plaatste een samenvatting van de filmbeelden op YouTube. Zoiets zie ik onze dochters ook nog wel eens doen met mijn mislukte foto's.

Enfin, ik maak snel nog een foto -  "Zonet was het veel mooier." - en we rijden weer verder. Tegen twaalf uur komen we aan bij het Maligne Lake. 

Het is er best druk. Om onze auto te kunnen parkeren moeten we zelfs helemaal door rijden naar de laatste overflow-parking. Daar zien we dat een aantal zeer grote RV's dwars op de parkeerplaatsen staan van de auto's. Elke RV neemt hierdoor drie parkeerplaatsen voor auto's in beslag.

De 'dansende" jongen in het blauw probeert een RV naar de juiste plaats te leiden. Vanuit onze auto bekijken we geamuseerd het tafereel. 

Hij lijkt wel een balletdanser. Maar het lukt hem om de RV naar de juiste plaats te dirigeren. Ook ten koste overigens van drie parkeerplaatsen voor auto's. Ja, zo raken die plaatsen wel snel vol. (Zelf ben ik overigens ter grote ergernis van Marianne volkomen ongeschikt om aanwijzingen te geven bij het inparkeren.)

We lopen vervolgens naar de oever van het meer. In het café kopen we koffie en wat eten en nemen uitgebreid de tijd om dit te consumeren.

Zoek de fotografe

Naast ons zit een grote familie Indiërs. Het valt ons op dat we in Canada heel veel Aziaten tegen komen, vooral afkomstig uit India (of Pakistan). Daar zijn er natuurlijk wel heel veel van op aarde, maar er zijn nog veel meer Chinezen en die zien we veel minder. De Aziaten staan vaak hinderlijk in de weg bij het maken van foto's. Ze lopen regelmatig ondanks de verbodsborden van de paden af om nog wat dichter bij 'de bezienswaardigheid' te kunnen staan om er een foto van te maken. Dat maakt de 'bezienswaardigheid' natuurlijk niet groter, wel de kans dat je in een canyon of in een meer valt. Ook deze familie is druk bezig met het maken van foto's van elkaar met het meer op de achtergrond. Dit in allerlei mogelijke combinaties. "Opa nu u in combinatie met tante" of zoiets.

Enfin, na de lunch lopen we een klein stukje langs het meer. Het is niet echt een gebied om rond te lopen. De meeste mensen beperken zich dan ook tot een tocht over het meer of huren er een kano. Bij het bekende boothuis maken we wat foto's. Helaas hebben de wolken vandaag er wat meer zin in dan de zon, maar de donkere lucht heeft ook wel wat.

Ik ben wat meer van de overzichtsfoto's. Marianne neemt vaker detailfoto's. 

Probeer hier maar eens een kano uit te halen zonder dat de rest omvalt!

Ook zien we lopende langs het meer op een gegeven moment ergens de 'Personalities of the Past' staan. "Maak maar even een foto." zeg ik tegen Marianne. "Moet dat nou?" "Ja, dat moet." 

 'The Personalities of the Past

Van links naar rechts: Donald (Curry) Philips, Bruce Otto, Jack Otto, Closson Otto, (Grandad) Martin, Tom Vinson, Fred Brewster en Dorit Kensit.

Dan loopt het tegen half vier en lopen we naar de plek waar de boten vertrekken. Omdat we uiteraard veel te vroeg zijn, staan we vooraan in de rij voor de boot van vier uur, waardoor we als eerste een plek in de boot kunnen uitzoeken. Helemaal vooraan natuurlijk.

Met dit soort boten vaar je over het meer

Berenspray mag overigens niet mee aan boord. Die moet je even tijdelijk afgeven. 99.9% kans dat er geen beer aan boord is, zegt onze gids. (Onze berenspray ligt overigens in de auto. Normaal gesproken geen goede plek voor berenspray in het geval we onderweg een beer tegen komen, maar het is hier zo druk dat we de kans daarop minimaal achten.)

Onze gids is een leuke gids die grappig over allerlei zaken over het meer en de omgeving weet te vertellen. De tocht - hij is niet goedkoop; hij kost omgerekend zo'n 75 euro per persoon - duurt bij elkaar zo'n 1,5 uur. Je vaart heen en weer naar het bekende Spirit Island, waar je een kwartiertje verblijft. Onderweg zie je nog twee (wegsmeltende) gletsjers. 

Uitzicht vanaf ons plekje.

Een wegsmeltende gletsjer

Gelukkig klaart de lucht wat op.

De aanlegsteiger op Spirit Island

Het bekende plaatje op Spirit Island

Op Spirit Island

Dit is één van de meest gefotografeerde plekken in Jasper National Park. In 1960 toonde Kodak een 18 meter brede afbeelding van dit schiereilandje in het Grand Central Station in New York. In 2014 heeft Apple heeft een foto van het eiland gebruikt om de camerakwaliteit van hun nieuwe iPads te tonen.

Je kan er ook met een kano heen varen. Dat is dan wel 14 km heen en weer 14 km terug varen.

Op de terugweg zien we aan de rand van het meer een stel staan dat hier vandaag trouwt. Althans, ik neem aan dat ze hier trouwen en er niet alleen zijn voor de foto's. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat je in Jasper trouwt en dan vijftig kilometer rijdt voor de trouwfoto's. Het is hier natuurlijk wel een romantische omgeving.

Als we we terug zijn bij de aanloopsteiger loopt het al tegen zessen. We zoeken onze auto op - de parkeerplaats is al bijna verlaten - en rijden terug naar Jasper. Onderweg stoppen we nog even bij een plek waar een stel adelaars zit te broeden. We zien wel het nest maar niet de vogels. 

Wel zien we even verderop een elk aan de kant van de weg staan, waar we voorzichtig langs heen rijden.

We gaan weer uit eten in Jasper. Deze keer weet ik als excuus te verzinnen dat we op weg naar de campground nu eenmaal toch door Jasper heen rijden. We eten bij Jasper Curry Palce, een Indiaans buffetrestaurent.

's Avonds doen we vanwege de verwachte kou - het wordt vannacht maar zo'n twee graden -  allebei een trui over onze pyjama, maar dat is misschien een detail wat u helemaal niet wilt weten.