13 juni Hope - Osoyoos

Als we 's morgensvroeg naar een supermarkt aan de overkant lopen om wat ontbijtspullen te kopen, zien we tot onze verbazing dat de oproep van 'Grandad and Grandma on the Road' om een kamer in dit motel te boeken geholpen heeft. De  'No' van "No Vacancies' brandt nu - in tegenstelling tot gisteren-  namelijk ook! 

Ook de 'No' staat nu aan!

Alle kamers waren vannacht dus bezet. Nooit geweten dat ik zo'n invloed heb als influencer. Blijf boeken mensen, de aardige man van het nieuwe management heeft uw steun nodig.

De supermarkt (Save on Foods) heeft een grote keuze aan fruit. We kopen er wat bananen en appels en verder kopen we er brood en skyr plus wat zaken voor het avondeten van vanavond, zoals macaroni en champignons. 

De keuze is reuze.

Terug bij het motel gaan we ontbijten op een picknicktafel bij het motel.

Terwijl Marianne wat spullen uit onze kamer haalt, lopen de buren van de kamer naast ons voorbij. Het zijn een beetje overjarige hippies. Hij lijkt wel wat op David Crosby van Crosby, Still, Nash and Young, alleen dan in een slankere versie. Terwijl ze voorbij lopen, roept hij wat naar mij. Ik kan echter niet goed verstaan wat hij zegt en om niet onbeleefd te lijken, zeg ik maar "Yeah" terug, hopende hier geen oom Klaas momentje mee te hebben.

Oom Klaas, hij is al lang geleden overleden, was een oom van Marianne. Omdat hij een boerderij in Groningen runde en daar niet voor langere tijd weg kon, ging hij haast nooit naar het buitenland op vakantie. Op een keer nam zijn zoon hem mee op vakantie naar Amerika. Oom Klaas sprak geen woord Engels. Elke keer als er iemand  iets tegen hen zei, sprak hij vriendelijk lachend "Yes, yes." Bij één van de hotels werd hij aangesproken door een echtpaar dat de kamer naast hem had gehad. Blijkbaar hadden die 's nachts het nodige lawaai gemaakt, want ze vroegen aan oom Klaas "Did we disturb you last night?' waarop oom Klaas enthousiast "Yes, yes." antwoordde 

Enfin, na het ontbijt gaan we op weg richting Osoyoos, waar we een plek hebben geboekt op de Swiws campground aldaar. Onderweg hebben we een drietal stops gepland. De eerste stop is vlak buiten Hope. Daar liggen de Othello-tunnels. 

Deze tunnels (en een aantal bijbehorende bruggen) liggen in het Coquihalla Canyon Park. Ze maakten ooit deel uit van de Kettle Valley Railway die in 1915 werd aangelegd om de Kootenay-regio per spoor te verbinden met de kust van British Columbia. De spoorlijn werd aangelegd over drie bergketens. Het was een waar meesterstukje van de toenmalige Canadese ProRail. De tunnels zijn dwars door granieten rotswanden 'gegraven'. Ook werd er een aantal bruggen over een kolkende rivier gebouwd. 

De trein in 1916

De spoorlijn is allang opgeheven en de rails is in 1962 verwijderd. Tegenwoordig zijn de Othello Tunnels een toeristische attractie. Ze zijn in 1986 opgesteld voor het publiek. De toegang is gratis. Ze liggen zo'n 10 km buiten Hope. 

 

Vooral in de wat langere tunnels is het best donker.

In totaal zijn er vier tunnels, maar omdat één tunnel aan een zijkant open delen heeft om een lichtinval te creëren, wordt deze wel eens als twee tunnels geteld -  vraag me niet waarom - en spreekt men over vijf tunnels.

De tunnels zijn ook populair als filmlocatie. Ze zijn in meerdere films gebruikt, waaronder een Planet of the Apes film en 'First Blood', de eerste Rambo-film van Sylvester Stallone.

Is dit Sylvester Stallone die nog rond loopt in de tunnel?

Nee, het is uw verslaggever!

Geen idee wie dit is.

Maar dit is Sylvester Stallone voor tunnel nr. 2

Na het bezoek aan de tunnels rijden we richting Osoyoos. Onderweg stoppen we bij het E.C. Manning Park, een British Columbia Park. Vlak voor het park hebben we een schrikmomentje. Als we de hoek omrijden zien we pal naast de weg een jong hert staan. Het lijkt net of hij staat te kijken of hij hier veilig over kan steken en kijkt onze richting uit. Als hij nu onverwacht de weg opspringt, hebben we geen schijn van kans en rijden we hem aan. Gelukkig blijft hij staan. 

Bij het Visitor Center van het park informeren we naar een korte wandeling van een uurtje. Ze raden ons aan om een wandeling te doen rondom het Lightning Lake, vlakbij het Manning Park Resort.

We zijn er welkom.

Zo gezegd zo gedaan, maar eerst drinken we bij het Manning Park Resort nog een grote beker koffie, althans wij vinden het een grote beker, maar hij wordt verkocht als een kleine beker. 

Op deze zonnige zondagmiddag wordt het park druk gebruikt. Hele families sjouwen van alles mee. Ook kan je er kano's huren e.d., wat wij overigens niet doen. Wij lopen alleen een rondje om een deel van een meer.

De Lighting Lake

Bij het meer zien we wat stokstaartjes.

 

En een bloemetje. Herstel, twee bloementjes.

Ook zien we aan de bomen "lichen" hangen, een soort mos.

Pad naast het meer.

Uitzicht vanaf het pad.

Op sommige plaatsen is het pad nat en modderig.

"If yo see any dam safety concerns..." Moeten wij ons zorgen maken?

Na het bezoek aan het park, het rondje duurt inderdaad een uur, rijden we weer verder richting Osoyoos. We zijn nog maar net onderweg of we zien een groot beest langs de weg staan. Deze keer geen hertje maar een grote eland. Deze maakt gelukkig geen aanstalten om de weg op te lopen en we kunnen veilig door rijden.

Onderweg pauzeren we nog even bij een picknickplek bij het Bromley Rock Provincial Park voor een late lunch.

Na de 'lunch' gaan we weer op weg. Dit deel van Canada is zo'n beetje het warmste deel van Canada. We zien dan ook langs de weg veel wijngaarden.

Dan is het tijd voor 'attractie nr 3 van vandaag: 'Spotted Lake'. Deze bevindt zich vlak voor Osoyoos. We hadden het bijna gemist, maar Marianne zag het nog net op tijd. Ik zat te dagdromen.

Spotted Lake is een bijzonder meer, vol met cirkels als gevolg van gekristalliseerde mineralen. Je kan het meer alleen vanaf de weg bekijken, want het is een  heilig meer van de inheemse Okanagan Syilx-bevolking. 

De cirkels kan je echter heel goed vanaf de weg zien. Het is een bijzonder gezicht.

Spotted Lake

\

Dan is het tijd om naar onze campground te rijden. We hebben een plekje verworven op de campground van het Sẁiẁs Park. Dat is een soort landtong. Het is een geliefde plek om te kamperen. Zo gauw de plekken voor een bepaalde tijdsperiode worden vrijgegeven, zijn ze binnen een minuut weg. Wij hadden geluk. We slaagden er in om nog net een plek te boeken: nummer tien. Weliswaar niet aan de buitenkant bij het meer, maar who cares, toch maar mooi een plekje veroverd.   

Martin v. is de occupant  van site 10

De tent staat in no time overeind, maar dan duikt onverwacht een probleem op. Het nieuwe luchtbed blijkt toch net wat anders te zijn dan ons oude luchtbed. 

Het nieuwe luchtbed zit hier nog in de doos.

Oeps, dat hadden we niet verwacht; volgende keer er toch maar wat eerder naar kijken. Tijdens het oppompen merken we namelijk dat het nieuwe luchtbed net iets groter is dan het oude. Het past nog maar nauwelijks in de tent. De ritsen gaan nu wel heel moeilijk dicht. (Als Marianne 's avonds de laatste centimeter ook dicht wil ritsen, zeg ik 'Doe dat maar niet. Straks wil hij niet meer open en zitten we voor de rest van ons leven in de tent.')

Dat blauwe autootje verknalt ons uitzicht op het meer vanuit de tent

Had dat autootje er niet gestaan, dan was dit ons uitzicht geweest.

We lopen vervolgens een rondje over de campground. Als we weer terug zijn bij onze plek, komen we de campground-host tegen. Als we vragen waar je hier kan afwassen, vertelt hij dat dit hier niet kan. De meeste mensen komen met een camper. Oeps, we besluiten ter plekke om dan toch maar niet zelf te gaan koken en uit eten te gaan. Heel erg vind ik dat niet.

We rijden het dorp in en kijken om ons heen of we een leuk restaurant zien. We kiezen voor een restaurant met de naam Smitty's met als enige motivatie dat Smitty een komisch personage uit de serie 'The Rookie' is, die wij volgen (Nader onderzoek leert dat Smitty's een keten is met zo'n 80 restaurants.) Als ik naar de toiletten ga, zie ik daar een bordje hangen met de tekst: 'Men to the left, because women are always right'. Als we om tien over acht het restaurant willen verlaten, blijkt de voordeur al op slot te zitten. We zijn dan ook de op één na laatste gasten. We hadden al een beetje het idee dat we werden weg gekeken.

's Avonds schrijf ik nog een stukje van het verslag en maakt Marianne wat foto's van de ondergaande zon. Dan zit deze dag er ook weer op.