22 juni Yoho en Moraine Lake

Bij Lake Louise liggen een aantal bekende meren zoals (het gelijknamige) Lake Louise, Moraine Lake, Lake O'Hara en Emerald Lake. Lake O'Hara wordt daarvan het minst vaak bezocht, maar niet omdat het niet mooi zou zijn. In tegendeel zelfs.

Lake O'Hara

Dit is geen foto van ons maar een foto uit 2007 van een zekere John Johnstone  - mooie naam -  die op de Wikipedia-pagina over Lake O'Hara staat. Wij zijn er namelijk niet geweest. Vanwege de kwetsbaarheid van het gebied laat de Canadese overheid er maar een beperkt aantal bezoekers toe. Je kan er op een aantal manieren komen. 

Ten eerste: de rijken der aarde en het voetvolk kunnen het meer bezoeken. Allereerst de rijken der aarde. Bij het meer staat de Lake O'Hara Lodge dat een achttal kamers en een aantal cabins omvat. Je moet er minimaal drie nachten verblijven en het verblijf kost zo'n 1000 tot 1500 Canadese dollar per nacht. Daar zit dan wel het eten en een transport per bus bij in.

Dan het voetvolk. Dat wordt letterlijk bedoeld. Je kan gratis het meer bezoeken. Maar wel lopend over een afstand van 11 km enkele reis. Heen en weer is dat dus 22 km lopen. Dan ben je alleen al aan het heen en weer lopen op zo'n dag zo'n vier tot vijf uur kwijt en dan heb je nog geen stap rondom het meer gezet. Dat doen we dus maar niet.

Verder is er nog een zeer beperkt aantal campground-plaatsen (29 stuks) waarvoor je al een half jaar van te voren moet inschrijven (en loten). Die periode sloot al voordat we bedacht hadden om naar Canada te gaan. De beste kans (maar niet groot) is om mee te loten voor een shuttlebus van Parks Canada naar Lake O'Hara. Er rijden daags twee bussen naar het meer. De kans dat je wint bedraagt zo'n 5%, Je betaalt 10 Canadese dollar om mee te mogen loten. Als je niet wint dan ben je die kwijt (als je wint trouwens ook). Om onze kansen te verdubbelen hebben zowel Marianne als ik aan de loterij mee gedaan, maar helaas pindakaas of dommage frommage zoals de Franstalige Canadezen zeggen, we hebben niet gewonnen.

Naar Moraine Lake en Lake Louise rijden ook (en veel meer) shuttlebussen. De kans om daar een plek voor te krijgen is veel groter (zie hier de link daarvoor naar de site van Parks Canada). Wij hebben voor vandaag een bus voor Moraine Lake (vertrek tussen 12 en 1 uur) en voor morgen een bus naar Lake Louise (vertrek tussen 7 en 8 uur). Het maakt overigens niet uit of je een bus naar Moraine Lake of Lake Louise boekt. Eenmaal bij het meer van bestemming aangekomen kan je daarna gratis met de bussen tussen de twee meren heen en weer rijden. (De eerste bussen vanaf de park and ride naar de meren vertrekken om 6.30 uur 's morgens, de laatste bussen terug naar de park and ride om 19.30 uur 's avonds.)

Naar Emerald Lake rijden geen bussen. Dat meer mag je wel met je eigen auto bezoeken. Het is er wel vaak heel druk. Ons plan is om vandaag 's morgens Emerald Lake te bekijken en 's middags naar Moraine Lake te gaan. Wel moeten we op tijd bij Emerald Lake zijn.

Uit de Visitor Guide van Yoho National Park

Om de een (Martin) of andere (Marianne) reden schiet het echter niet op bij ons en wij komen er pas tegen kwart voor tien aan. We zien al ver voor de parkeerplaats (meer dan een kilometer blijkt achteraf) auto's in de berm van de weg geparkeerd staan. Ai! We passen daarom maar onze vaak succesvol bewezen tactiek toe en rijden gewoon door naar de parkeerplaats om te kijken of er nog net een plekje is vrij gekomen. Daar aangekomen worden we door een jongedame met een geel hesje verwezen naar een plek helemaal vooraan de parkeerplaats. (We zijn natuurlijk herkend als beroemde influencers -'Grandad and Grandma on the Road' - en ze hebben daarom natuurlijk een speciaal plekje voor ons vrij gehouden. Onder het motto 'vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan.' parkeren we ons blauwe autootje bijna helemaal vooraan op het parkeerterrein en begeven we ons daarna op pad.

Ons blauwe autootjes (rechts als vijfde) op de parkeerplaats voor VIPS.

De jongedame die nog helemaal onder de indruk is dat ze 'Grandad and Grandma on the Road' naar hun parkeerplaats heeft mogen verwijzen.

De drukte bij het meer manifesteert zich vooral aan de kant waar het parkeerterrein is. Veel mensen lopen niet veel verder dan naar de rand van het meer aldaar.

Uitzicht op het meer vanaf de kant van het parkeerterrein 

Even verderop verdwijnt de drukte dan ook als sneeuw voor de zon en lopen we bijna zo goed als alleen over het pad.

Oké, als bijna sneeuw voor de zon. In het begin van het pad ligt nog wat sneeuw
als gevolg van een lawine.

Grandad op pad

Onderweg zien we weinig mensen. Er is nauwelijks wind en de bergen en wolken weerspiegelen zich fraai in het meer. We maken dan ook de nodige foto's.

Deze berg (Mount Burgess) stond overigens van 1954 tot 1971 op de achterkant van het Canadese tiendollarbiljet.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand....... (zowel horizontaal als verticaal gespiegeld)

"Ga uit mijn beeld!"

"Sorry hoor"

Even tussendoor, ik heb de neiging om de woordjes 'hè' en 'hoor' als stopwoordjes de gebruiken, ook in mijn beste Engels. Dat 'hè' is niet zo erg, maar dat 'hoor' kan tot ernstige misverstanden leiden zoals in "Sorry hoor", dat dan in het Engels klinkt als "Sorry whore".

Het uitzicht vanuit de overkant van het meer. Hier keren we om en lopen het zelfde pad weer terug.
(We lopen geen rondje omdat er aan de andere kant van het meer werkzaamheden zijn.)

Na het bezoek aan Emerald Lake rijden we naar de 'Lake Louise Park and Ride' bij het 'Lake Louise Ski Resort' waar de shuttlebussen naar Moraine Lake en Lake Louise vertrekken. Onderweg in de bus naar Moraine Lake dommel ik in het zonnetje een beetje in. Als ik weer wakker schrik en naar buiten kijk, zie ik in de berm een heel klein beertje rechtovereind staan. Huh? Zag ik dat goed? Marianne naast mij heeft niets gezien, maar achter me hoor ik iemand "A little bear!" zeggen. Omdat ik echter niet zeker ben of het daadwerkelijk een beertje was - misschien was het wel een tak -  tel ik hem maar voor een halve beer (hij was sowieso klein), waarmee de stand 'Beren Gezien' wordt: Marianne 3; Martin 2,5.

Aangekomen bij Moraine Lake halen we even een koffie bij de Lodge en lopen dan over een pad langs het meer naar de overkant van het meer. Je kan hier overigens maar aan één kant van het meer lopen. Aan de andere kant is geen pad.

Moraine Lake

Je kan er ook kano's huren (voor 170 Canadese dollar per uur en voor dat bedrag moet je nog zelf peddelen ook!). Dat laten we maar aan ons voorbij gaan.

Zo fotografeer ik de kano's

En zo fotografeert Marianne ze. 

Het meer wordt niet gevoed door een rivier, maar door het smeltend ijs van gletsjers in het zomer. Zie hieronder een gletsjer aan de overkant van het meer, zonder en met inzoomen,

Aangekomen bij de overkant van het meer, keren we om  - het heeft geen zin om daar de rest van ons leven te blijven - en lopen we terug naar het beginpunt van onze wandeling. Daar begint ook een trail naar het Consolation Lake, een trail uitgezocht door Marianne van zo'n twee uur. De eerste honderd meter daarvan valt samen met de wandeling naar de Rock Pile - daar kom ik straks letterlijk en figuurlijk op terug. Bij het punt waar de wandelingen naar de Rock Pile en die naar het Consolation Lake zich splitsen staat dit bord.

Er wordt aanbevolen om de trail naar het Consolation Lake, in verband met de mogelijke aanwezigheid van grizzlyberen, in groepen van minimaal vier personen te doen. In bepaalde maanden van het jaar is het zelfs verplicht om een minimale groepsgrootte van vier personen te hebben. Bij niet voldoen aan deze regel kan je een boete krijgen van liefst 5.000 dollar. (Voor dat bedrag kan je 100 keer naar Ouwehands Dierenpark om bruine beren te bekijken of 100 keer naar Blijdorp om ijsberen te zien.)

Mijn buitengewone leuke woordgrap dat een gewaarschuwd mens voor twee telt en dat we dus met zijn vieren zijn, wordt door Marianne niet gewaardeerd. We kijken om ons heen voor gezelschap op de tocht, maar de paar mensen die er staan zeggen dat ze op wat mensen staan te wachten die al bezig zijn met de trail. In de verte zien we wat mensen lopen en we denken dat er zoveel mensen op de trail lopen dat het wel verantwoord is om ook op pad te gaan. Wat ik even verder echter niet verantwoord vind, is het pad van de trail. Het gaat eerst over allerlei rotsblokken en daarna een stuk door de sneeuw. Het lijkt mij  - we hebben geen stokken bij ons - niet verstandig voor mij met mijn zielige knie om deze trail te lopen en we besluiten om om te keren.

Een paar jonge dames lopen hier vlotjes over heen, maar zij zijn dan ook zo'n 50 jaar jonger dan wij. 

En om hier over heen te moeten lopen, lijkt mij zonder stokken ook al niks.

We lopen daarom terug naar de splitsing met het pad naar de Rock Pile en lopen die kant op. Het uitzicht vanaf de Rock Pile op Moraine Lake staat bekend als de Twenty Dollar View. Dit omdat een foto van het uitzicht van 1969 tot 1991 op de achterkant van het Canadese twintigdollarbiljet heeft gestaan.

In 2026 ziet het zo uit. De boompjes zijn wat gegroeid.

Nu is het niet makkelijk om een soortgelijke foto als die uit 1969 te maken. Dat komt door toeristen zoals dit tweetal, die zich niet aan de bordjes houden, waarop toch heel duidelijk staat dat je op het pad moet blijven. 

 

De bordjes zijn nog zo duidelijk, maar ja.....
Als ik ze nog één keer hier op betrap, dan haal ik de zwarte balkjes weg!

Vooral veel Aziaten denken dat het meer mooier wordt als je vlakbij dan wel op de rand gaat staan. Dat is niet zo, wel wordt de kans groter dat je er in valt. Moeten ze zelf weten, maar het hinderlijke is dat ze daar behoorlijk in de weg staan voor mensen die zich aan de regels houden en die foto's van het meer willen maken zonder dat daar wildvreemde mensen opstaan. Dan krijg je foto's als deze.

En als ze er nou maar eventjes blijven, maar nee hoor, ze gaan er ook nog eens uitgebreid op hun gemak hun foto's bekijken. 

De mensen die zich wel aan de regels houden ergeren zich rot
aan het viertal dat over het muurtje is geklommen.

Op een gegeven moment heeft Marianne er genoeg van en roept met luide stem: "Go away. What you're doing is forbidden. You're ruining everbody's photos!" De mensen beneden kijken verschrikt op en maken zich uit de voeten en ik hoor een vrouw naast mij tegen haar man zeggen: "She says what everyone here is thinking." Enfin, we kunnen nu wel de door ons gewenste foto's maken. 

Omdat we de wandeling naar het Consolation Lake hebben geschrapt, hebben we nog genoeg tijd over om vanmiddag ook al vast een stuk langs Lake Louise te lopen. Dan hoeven dat morgen niet te doen en hebben we morgen meer tijd voor de daar door ons geplande andere wandelingen te doen. We lopen daarom naar de parkeerplaats waar de shuttlebussen staan en nemen de bus naar Lake Louise.

Bij Lake Louise staat een bekend hotel, de 'Fairmont Château Lake Louise'. Van een afstand ziet het er nog wel uit, maar van dichtbij is het echt heel lelijk.

Het is wel heel duur (even duur als lelijk).

 Voor een kamer in augustus betaal je volgens Booking - 'We hebben er 1 over' -  1.916 euro per nacht. Dan heb je nog geen ontbijt. Voor een 'erg goed ontbijt' betaal je daarnaast nog eens 26 euro.

We horen een klein meisje aan haar ouders vragen hoeveel kamers het hotel heeft. Zelf denkt ze dat het hotel wel 80.000 kamers heeft. Als dat mocht kloppen, dan draait het hotel dagelijks een omzet van ruim 100 miljoen euro. (In werkelijkheid heeft het hotel iets meer dan 500 kamers.)

Drukte bij het meer

Enfin, we laten de drukte bij de kant van het hotel achter ons en lopen over het pad langs het meer naar de andere kant van het meer en weer terug,

Ook Lake Louise heeft dankzij een combinatie van gruis op het water afkomstig van de bergen en van het zonlicht een blauwe kleur.

Nadat we heen en weer naar de andere kant van het meer zijn gelopen, pakken we de shuttlebus weer terug naar het skioord waar onze auto staat. Morgen komen we hier weer terug en dan gaan we omhoog, de bergen in lopen. Ik weet niet of dat wel een goed idee is.

Terug in Lake Louise - het dorp, niet het meer -  gaan we naar het 'Hi Lake Louise Alpine Centre'. Niet dat we in deze hostel willen slapen, maar in het hostel zit ook ook een zeer goed restaurant waar je heel lekker kan eten. Het is erg populair. 

We moeten een half uurtje wachten voordat we aan tafel kunnen. Als je aan de beurt wordt je naam geroepen. Dat wachten kan boven in de recreatiezaal, waar niet alleen een grote tv met wk-voetbal er op staat. (Het eerste wat ik daarop zie is het grote hoofd van Haaland van Noorwegen - geen idee tegen wie ze spelen maar Noorwegen staat met 3-2 voor). We kunnen er ook onze mobieltjes opladen. Na een tijdje horen we "Marianne" roepen en kunnen we aan tafel.

Na het eten (cheesecake en carrotcake als toetje; twee keer delen) rijden we nog niet direct naar de campground terug, maar blijven we nog een uurtje in de recreatieruimte boven - het is hier comfortabeler zitten dan bij onze tent - en laden ondertussen ook nog even onze mobieltjes verder op.

Dan is het tijd om terug te keren naar de campground. Eerst tanken we nog even bij de Shell in Lake Louise, althans dat is de bedoeling. De pomp slaat echter telkens af en na de derde poging - voor 1 dollar getankt al - geven we het op. We lopen naar binnen en vragen aan de pompbediende wat er aan de hand is. "De benzine is op. Alleen de duurste variant hebben we nog." zegt hij Wat?? Waarom hangen ze dan geen briefje op de pomp? Jeetje. Eerst dat Shell-tankstation in Clearwater dat te veel benzine geeft en nu dit Shell-tankstation dat helemaal geen benzine heeft. Echt waardeloos, de Shell in Canada. We besluiten ter plekke om de rest van de vakantie in Canada beslist niet meer bij de Shell te tanken. Stupid Shell. Morgen tanken we wel elders. We rijden vervolgens terug naar onze campground. 

Dierenviaduct over de Trans Canadian Highway.

Aangekomen bij onze tent geef ik Marianne de opdracht om te kijken of er geen beer rondloopt, een opdracht die zij weigert uit te voeren. Dan doe ik dat zelf maar. Zowel binnen als buiten onze tent is geen beer te zien. Op het opgeladen mobieltje stellen we voor de zekerheid een wekker in. Morgenochtend moeten we ons namelijk tussen 7 en 8 uur melden bij de plaats waart de shuttlebussen vertrekken.