7 juni naar Vancouver

Inleiding

Er staat dat dit de pagina van 7 juni is, maar ik schrijf dit al op 6 juni. Ik ben gewoon mijn tijd weer eens vooruit. Het is vandaag 'The Day Before'. Klinkt naar een rampenfilm - 'Redden Martin en Marianne de Aarde?" De dag voor de vlucht is bij ons, vooral bij mij, altijd een stressvolle dag. Wat moet er mee? Hebben we niet te veel? Hebben we niet te weinig? Hoe pakken we het in? Is het niet te zwaar? Heeft de KLM de afmetingen van de handbagage weer veranderd en is ons reiskoffertje nu te groot of past het nog?

Kortom, STRESS. Enfin, we hebben alles ingepakt. Onze kleding hebben we verdeeld over de twee koffers voor het geval er één koffer zoek raakt. (Mijn traditionele grap om de ene wandelschoen in de ene koffer te stoppen en de andere in de andere koffer heeft Marianne nog nooit leuk gevonden.)

De koffers hebben we ook even gewogen om te voorkomen dat we op Schiphol moeten overpakken..

De koffers wegen best veel. De bloemrijke koffer weegt 21 kg, de andere 20 kg. Komt mede omdat de kampeerspullen er in zitten en we ook wat slechtweerkleding ingepakt hebben die we normaliter niet mee hebben. De weersverwachtingen zijn echter helaas niet zo goed. Op Vancouver Island komt de temperatuur de komende dagen niet boven de 16 graden uit en tegen de tijd dat we in de Rocky Mountains bij Jasper en Banff zitten wordt het volgens de weersverwachting daar zo'n 20 graden. Wel een lekkere temperatuur om te wandelen.

(Het handkoffertje dat op de weegschaal staat, weegt volgens de weegschaal 0 kg, maar dat komt volgens Marianne doordat de wieltjes van het koffertje op de grond staan.)

Ook hebben we inmiddels online ingecheckt en een mail van de KLM met de boardingpassen gekregen. 'Arrival at airport recommended', aldus de KLM. Lijkt mij een goed idee.

Enfin, morgen vliegen we dus. Wordt een lange dag. Grote kans dat u in het begin van de reis - we vliegen naar Vancouver en gaan dan de volgende morgen al om 8 uur met de veerpont naar Vancouver Island, waarna we één drukke dag in Victoria hebben en dan twee dagen op een campground zonder internet - niets van ons hoort. Geen paniek. Op weg naar de wijsheid is de eerste stap stilte.

7 juni 

Nu is het echt 7 juni. We zitten nu (20.00 uur plaatselijke tijd; 05.00 uur in Nederland) in de Coast Tsawwasen Inn in Delta, vlakbij Vancouver. We zijn vanochtend van Amsterdam naar Vancouver gevlogen. Neil Amstrong zou zeggen "Een kleine stap voor de mensheid, een grote stap voor de mensen Martin en Marianne". Het was een lange dag. We zijn nu al meer dan 20 uur op. Vanochtend eerst met al onze koffers naar het station gelopen (20 minuten).

Dit sjouwen we allemaal mee naar Canada

Vervolgens met de sprinter van Den Haag Mariahoeve naar Schiphol (volgens de app van de NS zou het een rustige trein zijn; in werkelijkheid was het een drukke trein.)

Wachtende op de trein

Omdat we best vroeg op Schiphol zijn, drinken daarna voordat we de koffers afgeven eerst nog even   koffie bij de Laplace .

Dit sjouwen we allemaal mee naar Canada

Marianne gaat er ook nog even op zoek naar een toilet. Tien minuten later belt ze. Ze kan de Laplace niet meer terug vinden. Nee hè, ze verdwaalt al op Schiphol! Dat wordt nog wat op vakantie. Na haar de nodige aanwijzingen gegeven te hebben - zie je ergens in de verte de Bruna? - keert ze weer terug. Daarna gaan we naar de vertrekhal. De balies van de KLM blijken al eerder open gegaan te zijn dan was aangekondigd en nadat een vriendelijke KLM-dames ons heeft geholpen met 'het zelf inchecken van uw bagage' -kan je dan nog 'zelf inchecken van de bagage' noemen? - lopen we naar de securitycheck.

Onderweg daarheen zien we nog een bak waar je kan testen of je koffer aan de afmetingen van de handbagage voldoet. Geen enkel probleem, ons koffertje past er makkelijk in. Misschien moeten "we hem een kwartslag draaien?"  "Nee, ik denk het niet."

Omdat het een paar weken geleden zo druk was bij de security dat mensen daardoor hun vlucht misten, hebben we voor de zekerheid een een (gratis) tijdslot (12.30-12.45) 'gekocht,' en omdat we niet wisten hoe lang het in checken van de koffers zou duren (een rij of niet?) en we daarom niet wisten hoe laat we bij de security zouden zijn, heb ik ook nog -  oké. een klein beetje asociaal -  twee extra tijdsloten aangeschaft, 12.45 uur -13.00 uur en 13.00 uur - 13.15 uur. Het kost wat, maar dan heb je ook wat. Oké, kost niks, en dan nog heb je nog steeds wat. Maar ja, omdat de KLM-balie om de koffers in te checken al eerder open deed, staan we nu al om 12.10 uur bij de security-check. Tja, dan zouden we nog 20 minuten moeten wachten voordat we ons eerste tijdslot kunnen gebruiken. Doen we maar niet, de gewone rij lijkt mee te vallen. Typisch iets voor mij. In bezit van drie tijdsloten en dan toch in de gewone rij gaan staan. Het loopt gelukkig  redelijk door en we mogen van de security de luchthaven binnen gaan, al wordt de rode rugzak van Marianne nog wel nader geïnspecteerd. Wie komt er ook met een rode rugzak naar de security? 

In de grote vertrekhal lunchen we nog even (dure sandwiches maar wel lekker). We zien in de hal een gigantische rij staan voor de mensen die een transfer hebben; van de ene kant van de hal helemaal naar de andere kant. Als je een korte overstaptijd hebt, dan haal je die nooit.

Een kwartiertje voordat het boarden begint, lopen we naar onze gate, Omdat we plaatsen met extra beenruimte hebben gekocht - komt wel goed uit in verband met mijn zielige knie - zitten wij in één van de eerste groepen mensen die kunnen boarden.We zitten in een rijtje van drie bij het raam. Heel lang blijft de derde plaats naast ons leeg. Blijkbaar wil er geen hond naast mij zitten, maar op het laatste komt er toch nog een hond. Letterlijk, een klein schoothondje helemaal ingepakt in een tasje. De Canadese jongedame van wie de hond is, vertelt dat het beestje, hij is al dertien jaar oud, een pilletje heeft gehad waardoor hij wordt geacht te gaan slapen, wat hij natuurlijk niet doet. Maar het is een schattig hondje en hij geeft de hele reis geen kik.

Even later roept de captain om dat we wat later zullen vertrekken. Er zijn een paar mensen die zich niet bij de gate hebben gemeld maar waarvan wel de koffer is ingeladen. Die koffers moeten eerst weer uit het vliegtuig gehaald worden. Wie doet nou zoiets? De verwachting is echter nog steeds wel dat we keurig op tijd zullen aankomen.

Ons vliegtuig bij de gate

De vlucht duurt lang, meer dan negen uur in totaal. We krijgen twee keer een soort van warme maaltijd en één keer een lunch. Omdat Marianne bij het boeken had aangegeven dat ze een vegetarische maaltijd wou - zijn bij de KLM meestal lekkerder dan de gewone - kreeg ze die veel eerder dan de rest. Dus wil je je maaltijd als één van de eersten hebben, boek dan een vegetarische maaltijd.

Tegen de tijd dat Marianne haar vegetarische maaltijd op heeft, heb ik nog steeds geen maaltijd gekregen.

Onderweg zien we onder ons, niet in het vliegtuig, maar daarbuiten, ook nog Trump's grote droom: Groenland of het Donald J. Trump-eiland als het aan hem ligt.

Enfin, na een lange vlucht komen we (keurig op tijd) bij Vancouver aan. "Links heeft u een prachtig zicht op de stad Vancouver", aldus de captain. Oké, wij zitten rechts. Maar ook die kant heeft mooie uitzichten.

 

Na de landing hebben we snel onze koffers. 0ok komen we rap door de immigratie heen. Ook bij Alamo gaat het vlot. De man die de auto's toewijst laat eerst een joekel van een Jeep zien - nee, dat is niet onze stijl - en daarna een blauwe Ford Bronco SUV. Die ziet er wel goed uit. Hij is vrij nieuw met nog maar zo'n 13.000 km op de teller. 

Even een foto maken van wat plakresten op een  deur.

We rijden vervolgens naar een Walmart, die dichtbij het vliegveld ligt om alvast wat spullen zoals een cooler in te slaan. 

Als we terug komen bij de auto, begint die opeens keihard non-stop te toeteren. Alarm! Help, wat hebben we nu weer gedaan? Op een verkeerde knop gedrukt? We proberen wat uit om het getoeter uit te krijgen, maar he tlukt niet. We hebben geen idee hoe we dat getoeter uit moeten  krijgen. Gelukkig weet een Canadees - "Rental car?" - wel hoe dat moet (op een knopje met een toeter drukken; hoe simpel kan het zijn.) en even later rijden we toetervrij naar de Coast Tsawassen Inn in Delta. 

Het is een hotel dat niet zo ver van de veerpont naar Vancouver Island ligt, waarheen we morgen voor een periode van vier dagen vertrekken. Marianne is aangenaam verrast door de kamer. Het is een erg luxe kamer. Dat ik zomaar zoiets kan uitzoeken. Marianne maakt een paar foto's van de hotelkamer. Ik denk ze maakt wat mooie overzichtsfoto's, maar het zijn vooral kunstzinnige foto's zoals deze van wat flesjes in de badkamer.

We rekken de avond nog enigszins, maar kruipen er dan nog maar tegen een uur of negen in. Morgenochtend moeten we ons tussen 7.00 uur en uiterlijk 7.30 bij de veerpont melden.